Disable_right_click


Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Μικρή ανακοίνωση

Με την νέα αλλαγή στον blogger, δεν μπορούσα να δω τα σχόλιά σας. Και σήμερα ανακάλυψα μια πληθώρα μηνυμάτων σας!!! Σας ευχαριστώ από καρδιάς και συγχωρέστε με που ήταν σε αναμονή δημοσίευσης τόσο καιρό!
Καληνύχτα, αδέρφια.

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Ο μονόλογος του παλιάτσου

Τα ρούχα μου είναι φαρδιά...
Χωράνε όλες τις διαθέσεις μου...
Στο τσαλακωμένο μου καπέλο 
έχω ένα φρέσκο λουλούδι...
Κι ενώ θα'θελα να πω ένα τραγουδάκι
Ωστόσο
Απλά στέκομαι...
Οι άνθρωποι με προσπερνούν 
και έτσι πλανιέμαι ανάμεσα τους...
Μου λένε να αλλάξω, 

να γίνω σαν εσένα κι εγώ... 
Μα πώς;
Αφού τα μαλλιά μου 

τα ξερίζωσαν οι σκέψεις μου.
Και τα όνειρά μου δραπέτευσαν 

μια νύχτα 
απ'τα τρύπια παπούτσια μου.
Πώς θα μπορούσα να κλάψω πάλι

χωρίς τη μπογιά κάτω από τα μάτια μου;
Τα δάκρυα μου θα γίνουν αιώνια... 

Δε θα ξεβάψουν ποτέ..
Γι αυτό σου λέω.
Άφησε με 

να συνεχίσω να βάζω 
το κόκκινο στη μύτη και το στόμα...
ο κόσμος θα γελά, 

μα εγώ δε θα ξεχνώ ποτέ, 
πως ότι πω μυρίζει έρωτα..
κι εσύ, δε θα φοβάσαι να αγγίξω τη ψυχή σου,
γιατί θα βλέπεις 
από μακριά 

τα μεγάλα κάτασπρα γάντια μου...
τα φαρδιά μου ρούχα...
και όλες τις διαθέσεις μου...


της Ελένης Γιαννέλη

υγ: Ανέκαθεν αυτοί οι στίχοι μου μου προκαλούσαν μια δυνατή γοητεία. Για πολλούς λόγους. Και είπα να τους μοιραστώ μαζί σου. Καλή χρονιά να έχεις.

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017

Για εκείνο το αθέατο αστεράκι

Θα υπάρξουν φορές στη ζωή σου που θα προτιμούσες από πριν να γνώριζες τι θα σου συνέβαινε. Θα'θελες να μπορείς να ελέγχεις τα πιο πολλά -αν όχι όλα- απ'αυτά που θα σου συνέβαιναν. Μα η ζωή έχει άλλα σχέδια. Και στο δείχνει κάθε μέρα.

Οπότε; Τι κάνεις; 

Δεν αξίζει να μοιρολατρείς. Δεν αξίζει να τα βάφεις μαύρα. Δεν αξίζει να απελπίζεσαι. Θυμάμαι έναν παππούλη, ένα γεροντάκι εκεί στο Όρος που κάθε βράδυ κοιτούσε τ'αστέρια κι έκανε το σταυρό του. Κάθε βράδυ. Για να θυμάται πως η ζωή, η Δημιουργία, το φως, το σκοτάδι είναι όλα ένα θαύμα. Και η επίγνωση αυτή, έκανε τα γλυκά γεροντικά του μάτια να γίνονται δροσερές πηγές ευχαριστίας.

Μη φοβάσαι, καλέ μου φίλε. Θα'χεις δυσκολίες. Θα'χεις στιγμές που αλλιώς τα υπολογίζεις και αλλιώς ίσως έρθουν τα πράγματα. Μα, να θυμάσαι Εκείνον. Η βοήθειά Του είναι ένα γλυκό φωτάκι, ένα αθέατο σχεδόν αστεράκι. Που θα φέγγει στα σταυροδρόμια σου. 
υγ: 
Photo by Tamás Rizsavi

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2017

δυοχιλιαδεσδεκαεπτά ανάσες

Νέα χρονιά.
Βλέπω παντού ανθρώπους. Μοιράζουν ευχές. Μοιράζουν δώρα, χαμόγελα. Βλέπω στολίδια, δέντρα χριστουγεννιάτικα, αυτοκίνητα παρκαρισμένα στους φωτισμένους δρόμους. Βλέπω κίνηση, πυροτεχνήματα. Μέσα στο καταχείμωνο ανθίζουν χαμόγελα. Κάποια αληθινά, κάποια προσποιητά. Έρχονται όλα μαζί στο ίδιο υπαρκτό κομμάτι της ζωής: το χρόνο.

Το 2016 ήταν για μένα μια πολύ αληθινή χρονιά γεμάτη έξοχες αντιθέσεις, γεμάτη απίστευτες ευλογίες και ζωηρές στιγμές πόνου. Όλα μαζί. Ξέρω ότι και το 2017 κάπως έτσι θα κυλήσει. Διότι όλα είναι μέσα στη ζωή. Δε ξέρω πόσο θα ζήσω, πόσο θα χαμογελάσω ή θα κλάψω ή θα πονέσω. Μονάχα ξέρω ότι χωρίς την ολοφάνερη υπαρκτότητά Του, η ζωή μου θα'ταν ένα ξερό πλατανόφυλλο που θα το'παιρνε στη λήθη του ο χρόνος.

Γι'αυτό, θέλω να σου ευχηθώ:

η στιγμή αυτή που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, είναι η ΠΙΟ σημαντική της ζωής σου. Γιατί; Επειδή είναι το τώρα σου. Είτε είναι εύκολο είτε δύσκολο. Είτε απλό είτε σύνθετο. Είτε σε βρίσκει να χαμογελάς είτε να κλαις. Είναι το δώρο του Θεού σε σένα. Και είναι μυστήριο το πώς και το γιατί.

Είμαστε τόσο μικροί μέσα στο άπειρο του χρόνου που ήρθε, που θα'ρθει: χιλιάδες ανθρώπων πέρασαν απ'αυτή τη γη πριν από μας και χιλιάδες ίσως περάσουν μετά από εμάς. Είμαστε όμως και τόσο σημαντικοί στο τώρα που ζούμε. Στο τώρα που μας χάρισε Εκείνος.

Στο ευλογημένο τώρα μας, σου εύχομαι να'χεις πάντα ανοιχτά τα παράθυρα της καρδιάς σου. Ανοιχτά ώστε να γεμίζει ζωή το μέσα σου με το γαλάζιο άπειρο της θάλασσας και τ'ουρανού.

Καλή χρονιά. 


Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2016

Χριστούγεννα στις καρδιές μας!

Χρόνια πολλά σε όλους! Χριστούγεννα σήμερα. Ήρθε με σώμα. Σαν παιδί. Να ζήσει σαν ένας από μας. Για να μας ακολουθήσει στο ταξίδι μας. Ας τον ακολουθήσουμε στο ταξίδι Του.


Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2016

Έρχονται Χριστούγεννα, ψυχή μου, ακούς;

Παίρνω και βγάζω περίπατο την ψυχή μου
κάθε που αρχίζει να σκληραίνει το χαμόγελό της

Ω, πόσο εύκολοι είμαστε ώρες-ώρες στο να κρίνουμε τον διπλανό μας.
Ακόμη κι αν δεν μιλήσουμε αρνητικά κουνώντας το κεφάλι με αποδοκιμασία.
Ακόμη κι αν δεν το εκφράσουμε με λόγια...

Πιάνω τον εαυτό μου να θυμάται πόσες και πόσες φορές
έχω σκεφτεί έτσι για κάποιον...
Κριτής σκληρός και δυσώπητος.
Μα γιατί;
Γιατί;

Έρχονται Χριστούγεννα. 
Χριστούγεννα, ψυχή μου, ακούς;
Κι όλα μέλλει ν'αλλάξουν, η ιστορία ολόκληρη, ο κόσμος όλος.

Μα ο μέσα μου κόσμος; 
Εκεί, μέρα τη μέρα, σκέψη τη σκέψη, χτίζω ένα-ένα τα παράθυρά μου.
Τα παράθυρα της ψυχής μου στερούνται το φως. 
Τη θέα.

Και το χαμόγελο αρχίζει έτσι να σβήνει.
Γιατί, χωρίς φως, πώς ν'ανθίσει;

Θέλω αυτά τα Χριστούγεννα να γκρεμίσω τα τείχη που έχτισα.
Να αφήσω το φως της αθώας Αγάπης Του να σεργιανίσει μέσα μου.
Να πάρω την ψυχή μου έναν περίπατο.

Να νιώσω πως ο δίπλα μου είναι γέφυρα για τον παράδεισο,
όχι καράβι ενοχών και σκληρής κατάκρισης.

Έρχονται Χριστούγεννα.
Χριστούγεννα, ψυχή μου, ακούς;

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2016

Τα νήματά μας

ίνα ώσι έν
 
Πολλή παγωνιά απόψε. Με σκούφο, μπουφάν ζεστό και τα χέρια στις τσέπες ώστε να ζεσταίνονται όσο γίνεται. Και είμαστε Ελλάδα. Μιλούσα και μιλάω με πολλούς φίλους και φίλες στο εξωτερικό και μου περιγράφουν το πόσο κρύο ή ζέστη κάνει εκεί που βρίσκονται. Μπορώ να το φανταστώ βέβαια -ειδικά για όσες από τις χώρες του  εξωτερικού έχω ο ίδιος επισκφτεί- αλλά δεν το νιώθω ακριβώς όπως αυτοί. Το τώρα μου, το κρύο που νιώθω είναι διαφορετικό απ'τις καιρικές συνθήκες του εξωτερικού.

  Και σκέφτομαι πως κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τις ψυχές μας. Και το πώς νιώθουμε. Πονάμε, γελάμε, αισθανόμαστε τόσα πολλά και τόσα διαφορετικά συναισθήματα. Και μπορούμε να μετάσχουμε κατά έναν τρόπο στα συναισθήματα του άλλου, αλλά είναι πολύ δύσκολο να μπούμε ακριβώς στη θέση του. Στα παπούτσια του -όπως λέει κι η παροιμία.

  Νιώθω πως η προσευχή βοηθάει πολύ σε τέτοιες καταστάσεις. Είναι το αθέατο νήμα που συνδέει τις ψυχές των ανθρώπων. Κάτι σαν μια λεωφόρο επικοινωνίας. Και ανάλογα με την δικιά μας εσωτερική κατάσταση, μπορούμε να νιώσουμε, να καταλάβουμε, να βοηθήσουμε τον άλλον άνθρωπο. Τον συνάνθρωπο. 

  Μετέχοντας στη χαρά ή τη λύπη του διπλανού μας, ανοίγουμε ασυναίσθητα και λίγο τη δικιά μας φυλακή. Τη φυλακή που οι ίδιοι χτίζουμε με τα σκοτάδια μας. Η αγάπη Του, που τέλος δεν έχει, μπορεί να 'ρχεται στα νήματά μας και να τα φωτίζει. Προσφέροντας στο Χριστό τα σκοτάδια μας, Εκείνος μας χαρίζει φως. Και το φως ενώνει: τη γη με τους ανθρώπους, τους ανθρώπους μεταξύ τους, τον κόσμο τον εδώ με τον κόσμο τον ουράνιο. Η ενότητα ίσως έχει μέσα της τα νήματα όλου του σύμπαντος.

Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Πάντα δίπλα μας

Καράβι είν' ο χρόνος που προχωράει, περνάει από λιμάνι σε λιμάνι, κυλάει από θάλασσα σε θάλασσα. Μια σε γαλήνια νερά και δέκα σε φουρτουνιασμένα. 

Καράβι κι η ζωή μας. Διαβαίνουμε μονοπάτια όμορφα και μονοπάτια δύσβατα. Κλαίει η καρδιά μας, μετά χαμογελά. Κι ο ήλιος πάντα θα συνεχίσει να βγαίνει κάθε πρωινό.

Σκέφτομαι πως ταξιδεύουμε καθημερινά -ακόμη κι αν παραμένουμε στον ίδιο τόπο. Και είναι λογικό να πληγωνόμαστε, να πληγώνουμε. Είμαστε άνθρωποι. Μα πάντα υπάρχει εκείνο το λιμάνι που θα δένουμε για να επισκευάσουμε τις πληγές μας -το πετραχήλι. Πάντα θα υπάρχει εκείνο το Ποτήρι, το οποίο θα μας κερνάει ζωή αιώνια -η θεία Κοινωνία. 

Κι όταν πάλι θα ξαναβγαίνουμε καταμεσίς του πελάγους, επισκευασμένοι σαν καινούριοι, θα υπάρχουν συμπορευτές εκείνοι οι άνθρωποι που έζησαν πριν από μας. Που έδειξαν το δρόμο. Που η ανηφοριά τους είναι για μας φάρος. Ο άη Νικόλας. Η αγία Βαρβάρα. Η αγία Άννα. 

Ήταν σαν κι εμάς κι εκείνοι. Μα τώρα είναι αόρατα δίπλα μας. Τους γιορτάζουμε κάθε χρόνο μία φορά, μα είναι για πάντα μαζί μας. Με χέρια υψωμένα και καρδιές γεμάτες φως. Στο τώρα μας. Ένας σιωπηλός κόσμος γεμάτος εκκωφαντικά διακριτική αγάπη.

Οι άγιοι είναι φίλοι μας καρδιακοί. Κι εύχονται από τα φωτεινά σοκάκια τ'ουρανού για μας. Που παλεύουμε κάθε μέρα. Ουρανός και γη, θάλασσες ενωμένες σε μια ασύλληπτη μοναδικότητα, γεμάτη θεϊκές εκπλήξεις.

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Κάθε μέρα, καινούρια μέρα

να κουβαλάς μέσα σου τη μουσική
όπως παλιά...

  Να βλέπεις τη φύση. Να νιώθεις τη σοφία της μέσα απ'την Αγάπη Του. Να αφήνεις την καρδιά σου ν'ατενίζει το φως. Να, δες τον ήλιο όταν ανατέλλει. Είναι νέος και φωτεινός σαν παιδί. Δες τον και στο ηλιόγερμα. Είναι πανέμορφος καθώς δύει, γεμάτος απ'το ταξίδι της ημέρας, γεμάτος εμπειρίες σαν σοφό γεροντάκι. Κάθε μέρα το μοτίβο ίδιο. Ανατολή. Δύση. Μα κι εντελώς διαφορετικό στην κάθε σου ανάσα. Κάθε μέρα, καινούρια μέρα.

  Να θυμάσαι τη μουσική της καρδιάς σου σαν ήσουν παιδί. Να την κουβαλάς μέσα σου όπως παλιά. Που δε σ'ένοιαζε τίποτα ψεύτικο. Που ακολουθούσες τον άνεμο, τη θάλασσα. Που κοιτούσες ολοκάθαρα το φως. Που προσευχόσουν στο σκοτάδι. Που έκανες τα όνειρά σου φτερά και πετούσες δίχως τη λογική του κόσμου.

  Ψάξε μέσα σου το παιδί. Θα ψιθυρίζει εκείνη τη μελωδία που σφύριζες μέσα στην πρώτη σου ανεμελιά. Σιωπάς κι ακούς. Η μουσική πλημμυρίζει την καρδιά σου. Χόρεψε στο ρυθμό της.

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Ο κόσμος σου. Ο κόσμος μου. Τι γλυκό άπειρο.

Ιδέες. Ιδέες παντού, ολόγυρα.
Και κάπου εκεί ανάμεσα , ατόφιο φως αθέατο.

  Πολλές φορές, ανεβαίναμε -είτε μικρή είτε μεγάλη παρέα- σ'ένα μεγάλο βουνό όπου ένας φίλος είχε εξοχικό. Θέα απίστευτη. Ομορφιά ασύλληπτη. Άνοιγες το παράθυρο τα πρωινά και σου ερχόταν αυτή η μυρωδιά απ'το νοτισμένο με υγρασία χώμα, αυτή η ολοκάθαρη δροσιά του παρθένου, ανέγγιχτου, καθαρού δάσους. Όχι καυσαέρια και σκόνη και νέφος. 

Απίθανο αίσθημα. 

  Άκουγες τα πουλιά να απολαμβάνουν το πρωινό κελαηδώντας σε χαρούμενες μελωδίες. Αφουγκραζόσουν τον βουνίσιο, αέρα να περνάει ανάμεσα απ'τα έλατα και τα πεύκα και μαγευόσουν. Έβλεπες αετούς να πετούν αυτοκρατορικά, στιβαρά και πετούσες και συ μαζί τους στον ολογάλανο ουρανό.

  Βγαίναμε τα βράδια στην αυλή με το φρεσκοκουρεμένο γκαζόν και κοιτούσαμε τ'αστέρια. Το φεγγάρι. Και μιλούσαμε. Ατέλειωτες ώρες. Σκεφτόμασταν τι όμορφα που θα'ταν αν μπορούσαμε να μείνουμε εκεί για πάντα. Εναλλακτικότητα στον τρόπο ζωής, γνησιότητα και αληθινή σχέση με τη φύση. Πιο κοντά. 

Τι όμορφα που θα'ταν.

  Και θυμάμαι που πηγαίναμε ν'ανάψουμε το καντηλάκι στο πέτρινο, παλιό εξωκλήσι εκεί κοντά στην άκρη ενός λοφίσκου ψηλού. Κι από κάτω, το μάτι ταξίδευε (ή μάλλον πετούσε) ως το γλυκό, ασύνορο του βουνού. Έφτανε ως τη θάλασσα, στο βάθος. Τι γλυκό άπειρο. Και σκεφτόμουν πως η αλήθεια είναι τόσο υποκειμενική. 

  Ποιος είμαι εγώ που θα σου πω τι να κάνεις; Ποιος είμαι εγώ που θα αμφισβητήσω αυτά που αισθάνεσαι; Ο δικός σου κόσμος, η δικιά σου αλήθεια είναι απόλυτα σεβαστή. Δε μπορώ να το αμφισβητήσω αυτό.

Εσύ είσαι ο δικός σου κόσμος. Εγώ έχω έναν δικό μου. Οι δικιές σου εμπειρίες, τα βιώματά σου τα σέβομαι. Έχω κι εγώ τα δικά μου. Βιώματα, σκέψεις, ιδέες, απορίες, σκέψεις, πάθη, αρετές, όνειρα. Κι όταν έρχεται το βράδυ και πέφτω να κοιμηθώ, θυμάμαι πως αν δεν ήταν Εκείνος να φυσήξει λίγο ατόφιο φως στη φθαρτή μου καρδιά, θα'μουν ένα φύλλο που θα χανόταν στον φθινοπωρινό άνεμο. 

Κι ο κόσμος θα προχωρεί στους ρυθμούς του. Κι ζωή θα κυλά. Κι η μουσική της καρδιάς σου, της καρδιάς μου, θα συνεχίζεται.

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

Κάθε ήμαρτον και μια Ανάσταση

dust in the wind
all we are is dust in the wind

  Είμαι άνθρωπος. Μάτια, καρδιά, χέρια, πόδια. Σώμα. Είμαι φτιαγμένος από πηλό. Έχω αισθήματα. Γελάω, κλαίω, χαίρομαι, λυπούμαι. Αναπνέω και σε κάθε μου ανάσα γεμίζω αέρα ζωογόνο. Ταυτόχρονα, με κάθε αναπνοή μου, ακούω την καρδιά μου ρυθμικά να χτυπά. Νιώθω ότι άμα γίνει κάτι και σταματήσει αυτό το ρυθμικό της τραγούδι, τελειώνει και το σώμα μου. Πρέπει να την προσέχω, να την προσέχω όσο περνάει απ'το χέρι μου. Γιατί τι είμαι; Σκόνη στον άνεμο; Ούτε καν ένα μικρό πετραδάκι στο άπειρο του σύμπαντος και το ατέλειωτο του χρόνου...

  Είμαι κάτι παραπάνω από απλός πηλός. Μπορώ να αναστηθώ. Γιατί; Γιατί είμαι πλασμένος καθ'ομοίωση Εκείνου που με έπλασε. Του Θεού μου. Αυτόματα, από ένα ασήμαντο πετραδάκι, νιώθω στολίδι, πολύτιμο πετράδι! Ό,τι γεννιέται απ'τον άνθρωπο, είναι ανθρώπινο ενώ ό,τι γεννιέται απ'το Πνεύμα, είναι πνευματικό(Ιω,3,6). Η Αγάπη Του μου δίνει φτερά: την ελπίδα πως τίποτα δεν τελειώνει σαν σταματά το ρυθμικό τικ-τακ της καρδιάς. Έχω ψυχή. Και αυτή είναι αθάνατη. Κι όταν είμαι στα δύσκολά μου, στις "μαύρες μου", στα πάθη μου δεμένος, μπορώ με τη δύναμή Του, να τα ξεπλύνω, να τα πετάξω από πάνω μου και να ξαναβρεθώ αμέσως στο Φως Του. Μπορώ να ξαναγεννηθώ. Κάθε μέρα, νέα μέρα. Κάθε μου ανάσα πια, ο κόσμος όλος. Κάθε δάκρυ, μια ελπίδα. Κάθε ήμαρτον και μια Ανάσταση.

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2016

Δεν έχει όρια η Αγάπη...

Ώσπου τέλος ένιωσα
κι ας πα' να μ'έλεγαν τρελό
πως από'να τίποτα γίνεται ο Παράδεισος.

Πώς να υπάρξει ζωή δίχως ήλιο; Πώς να ανασαίνει το σώμα δίχως αέρα; Έκοψα προχτές ένα μικρό φυλλαράκι βασιλικού από μια γλαστρούλα. Να'χω να γεμίζω τα πνευμόνια μου απ'τη μαγευτική του μυρωδιά. Το κρατούσα για πάνω από μισή ώρα στα δάχτυλά μου ώσπου άρχισε να μαυρίζει, να χάνει τα χρώματά του, να εξασθενεί η ευωδιά του.

Έτσι είμαστε και μεις. Δίχως τον ήλιο της Αγάπης Του, δίχως τον αναζωογονητικό αέρα της μετοχής στο Φως Του, χανόμαστε. Σβήνουμε. Η καρδιά μαραζώνει, γιατί νιώθει πως χάνει την αναφορά της.

Έρχεται το Φως Του ανεπαίσθητα κι αθόρυβα και σιωπηλά κι απλώνεται μέσα μας. Σαν τις πρώτες πρωινές ηλιαχτίδες.  

Και συστέλλεται, φεύγει, χάνεται κάθε φορά που, από επιλογή μας, Τον εγκαταλείπουμε. Πάθη, συνήθειες, τυπικότητες, ορθολογισμοί... Ο καθένας ξέρει τι είν'αυτό μέσα του που τον τυφλώνει. Τα τείχη τα μαύρα που μόνοι μας υψώνουμε μονάχα εμείς τα βλέπουμε.

Μα το Φως Του έχει μια μοναδική δύναμη: τη δύναμη ν'ανασταίνει. Κι όσο εμείς απλώνουμε το χέρι μας, το Φως Του θα μας αγκαλιάζει. Στη στιγμή. Απ'το τίποτα. Δεν έχει όρια η Αγάπη. Ποτέ...

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2016

Ένα βήμα μένει

...Μια ζωή γεμάτη απαγορεύσεις. Να μην κάνεις λάθη, να μην προχωράς χωρίς να διπλοσκεφτείς τις συνέπειες. Να μην γελάς δυνατά. 

Και περιμένεις στο σταθμό των τραίνων.

Να μην κερδίζεις. Να μη χάνεις. Να μην κοιμάσαι. Να μη ζεις. Να μη σε δουν να κλαις. Να φαίνεσαι πάντα δυνατός. Ποτέ. Ποτέ.

Και περιμένεις στο σταθμό των τραίνων.

Να μη χάνεις χρόνο ακούγοντας τον άνεμο. Να μην ακούς τη θάλασσα. Έχεις δουλειά. Έχεις τρέξιμο. Έχεις τόσα να κάνεις. Τι θα πει ο κόσμος.

Μα, μια φωνούλα μέσα σου, σού ψιθυρίζει: Μήπως σπατάλησες τη ζωή σου πριν καν το αντιληφθείς;

Το τραίνο πλησιάζει. Αισθάνεσαι τον όγκο του να τραντάζει την προβλήτα που περιμένεις. Η φωτιά μέσα σου δυνατή. Η ελπίδα θέλει να πετάξει. Ανοίγει το πορτάκι απ'το κλουβί, απ'τη φυλακή της καρδιάς σου. Σφίγγεις στα χέρια τη βαλίτσα. Όχι, δεν είσαι μόνος σου. Μένει ένα βήμα για να ξεκινήσεις. 

Ώρες μετά, κοιτάζεις απ'το μεγάλο παράθυρο του τραίνου. Εύχεσαι. Αφήνεσαι στο ρυθμό απ'τις ράγες του. Ίσως, ο Παράδεισος είναι το πιο θαυμάσιο ταξίδι για όσους δεν έπαψαν να ονειρεύονται.

Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2016

Απλόχερα, μυστικά κι αληθινά

... γιατί εσύ θα έχεις τ'αστέρια
που ξέρουν να γελούν...

Κοιτούσα μερικά βιντεάκια απ'το e-κανάλι "People are awesome". Και πραγματικά έμενα συνεχώς έκπληκτος απ'το τι μπορεί να πετύχει κανείς. Φυσικά, το να καταφέρεις να πετύχεις χρειάζεται προσπάθεια. Τεράστια προσπάθεια. 

Μα σκέφτηκα πως υπάρχουν και τόσες ανείπωτες ιστορίες ανθρώπων. Που ποτέ κανένα κανάλι δε θα τις ιστορήσει και κανένα βίντεο δε θα τις απεικονίσει. Είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, είναι οι φίλοι σου ή γνωστοί σου. Είναι οι άγνωστοι που απλά τους προσπερνάς στο δρόμο. Και πολλές φορές, ίσως είσαι και συ ο ίδιος ένα τέτοιο παράδειγμα.

Χρειάζεται μεγάλη γενναιότητα να υπομένεις μια δύσκολη οικονομική κατάσταση, έναν τρικυμισμένο γάμο, μια προσωπική αποτυχία ή ένα εργασιακό αδιέξοδο. Θέλει μεγάλη δύναμη ψυχής να κοιτάξεις το υπαρξιακό κενό μέσα σου. Θέλει τιτάνιο αγώνα να παλέψεις με μια αρρώστια που σου γονατίζει την ελπίδα. Είναι αγώνας σιωπηλός. Τόσο αθόρυβος. Μα και τόσο υπαρκτός κι αληθινός.

Για όλους αυτούς τους ανθρώπους γύρω μας ας κάνουμε μια ευχή. Μια μικρή προσευχή ή ένα χαμόγελο απροσποίητο. Η πιο μικρή καρδιακή κίνηση ίσως κρύβει τη μεγαλύτερη αξία. Αξία που ξεπερνά τα ξύλινα, ψεύτικα λόγια ή τα ατέλειωτα κηρύγματα. Ίσως η πιο σπουδαία πράξη είναι το να αφήσεις το φως Του να χαμογελάσει μέσα σου. Κι ύστερα να το χαρίζεις απλόχερα όπως ο ήλιος τις ακτίνες του.

Μια καλησπέρα γεμάτη αγάπη σ'όλο τον κόσμο :)

υγ: Το δίστιχο στην αρχή είναι απ'το βιβλίο του A. Saint Exupery "Ο μικρός πρίγκιπας"