Disable_right_click


Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

Monopoly, παρέα και η ομορφιά του 'μαζί'

Μια ακόμη ανάρτηση σαν ημερολόγιο. Γιατί μερικές φορές αξίζει απλά να κάνεις κάτι απλό μόνο και μόνο για να υπενθυμίζεις στον εαυτό σου ότι είσαι εδώ. Ότι είσαι ζωντανός. Και για μένα αυτή εδώ η γωνιά είναι αυτό ακριβώς το μέρος. Μου δίνει την ευκαιρία να συνειδητοποιώ ότι είμαι ζωντανός. 

Κι όσα κι αν έρθουν, τούτη εδώ η γωνίτσα μου δίνει την αίσθηση της ελευθερίας. Κι αν βάλεις και τα δικά σας views, σχόλια, σκέψεις, e-mails, φωτογραφίες κλπ, σίγουρα μου δίνει και την αίσθηση της επι-κοινωνίας.

Ζω σημαίνε είμαι. Ναι, είμαι. Αλλά υπάρχει και κάτι ακόμη πι'όμορφο: ναι, είμαστε. Είμαστε όλοι μαζί. Μπορεί να'χουμε τον δικό μας προσωπικό αγώνα ο καθένας, αλλά είμαστε πλασμένοι για να είμαστε παρέα. 

Και μιας που είπα παρέα, είπα να μοιραστώ μαζί σου κάτι ακόμη. 

Πριν λίγες μέρες, ξαναθυμήθηκα τα (μακρινά) φοιτητικά μου χρόνια. Όπου μαζευόμασταν πολλά παιδιά και παίζαμε επιτραπέζια. Αναπολώντας, λοιπόν, αυτές τις στιγμές, τηλεφώνησα σε μερικούς φίλους και φίλες (που είμαστε στην ίδια πόλη τώρα) και κανονίσαμε την προηγούμενη Κυριακή, απογευματινό καφέ με Monopoly. 
Περάσαμε υπέροχα. Ήταν ωραίο διάλειμμα απ'την σοβαρή-καθωσπρέπει-ενήλικη καθημερινότητά μας. Είναι ωραίο το να απολαμβάνεις τη ζωή μαζί με καλούς φίλους. Συνειδητοποίησα το πόσο ΣΠΟΥΔΑΙΟ δώρο είναι οι αληθινοί φίλοι. Είναι δώρο. Δώρο Θεού. Πλησιάζοντας ταυτόχρονα όλοι μαζί Εκείνον που είναι ο ίδιος το δικό μας πολύτιμο δώρο!

Και μιας κι έρχονται Χριστούγεννα, θα'θελα να σε παροτρύνω να βρεθείς κι εσύ με την παρέα σου. Με τους φίλους σου. Και με το Χριστό. Είναι ωραίο -μα πολύ ωραίο!- το να έχεις αληθινή επικοινωνία τόσο με τον Θεό όσο και με τους ανθρώπους.

Ο Παράδεισος χτίζεται από δω. Απ'αυτήν εδώ τη ζωή. Κομμάτι-κομμάτι, στιγμή την στιγμή. Κι είναι όμορφος γιατί είμαστε μαζί!

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Το πι'όμορφο απ'όλα!

Αυτό που είμαστε, αυτό που θέλουμε να είμαστε.
Αυτό που χάσαμε, αυτό που θέλουμε να βρούμε.
Οι άνθρωποι που έφυγαν, οι στιγμές που πέρασαν.
Οι προσευχές μας, τα δάκρυά μας, οι πτώσεις και τα πάθη μας.

Είμαστε όλα τα παραπάνω. Την ίδια στιγμή, ταυτόχρονα. Και κάθε πρωί θα ξυπνάμε και θα σηκωνόμαστε απ'το κρεβάτι, θα ξεκινάμε τη μέρα μας κι όλα θα συνεχίζουν να'χουν το ρυθμό τους. Και θα ιδρώνουμε, θα κλαίμε, θα γελάμε, θα πονάμε. Όλα, όλα.

Θέλουμε δε θέλουμε, είμαστε ένας κόσμος ξεχωριστός μέσα στον κόσμο γύρω μας. Είμαστε ένας κόσμος γεμάτος ζωή, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.

Το σημαντικό είναι να θυμόμαστε πως ό,τι είμαστε μπορεί να γίνεται παράδεισος από τώρα. Ό,τι κι αν είμαστε μπορεί να γεμίσει απ'το φως του Χριστού. Μπορούμε να τα αλλάξουμε όλα, αλλάζοντας τον εαυτό μας. 

Δεν είναι αυτό το πι'όμορφο απ'όλα;

Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

για την εξομολόγηση

Ήρθε για να κλείσει ημερομηνία για τον γάμο του. 

Καθώς κοιτούσα εγώ το ημερολόγιο, το δικό του βλέμμα στάθηκε στο κρεμασμένο πετραχήλι που βρίσκεται πάντα μέσα στο γραφείο. 
Ήμουν έτοιμος να του πω τα σχετικά για την άδεια του γάμου του, όταν με φωνή αποφασιστική μου είπε "πάτερ φορέστε το πετραχήλι, θέλω να εξομολογηθώ".
Έκανα υπακοή. Το φόρεσα. Όταν το έβγαλα τα μάτια του ήταν διαφορετικά. Έκλαψε πολύ. Ήταν η πρώτη του φορά που εξομολογούνταν. Βαθιά μετάνοια. Βαθιά συναίσθηση της αμαρτίας.
"Πάτερ αύριο θα έρθω να τα πούμε για τον γάμο, σήμερα νιώθω ότι ξαναγεννήθηκα...ο νους μου σαν να τρελάθηκε από χαρά, δεν είμαι τώρα για να μου πεις για την χαρτούρα...", μου είπε και έφυγε.
Όντως το είδα, συναντήθηκε με τον Χριστό. Και όταν γίνεται αυτό ο άνθρωπος τα αφήνει όλα για να φυλάξει μέσα του αυτήν την γλυκιά τρέλα από την παρουσία Του. Δεν τον νοιάζει τίποτα, ούτε ακόμα και η ημερομηνία γάμου του.
----------------
Υ. Γ. Ο γάμος δεν αναβλήθηκε, αντιθέτως μάλλον θα γίνει και πιο νωρίς. 🙂

Ένα κείμενο του π.Παύλου Παπαδόπουλου (βλ.εδώ)

Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

μόνο μπροστά!

Ας μη γυρίζουμε πίσω στις αμαρτίες που έχουμε εξομολογηθεί. Η ανάμνηση των αμαρτιών κάνει κακό. Ζητήσαμε συγγνώμη; Τελείωσε. Ο Θεός όλα τα συγχωρεί με την εξομολόγηση. Κι εγώ σκέπτομαι ότι αμαρτάνω. Δεν βαδίζω καλά. Ό,τι όμως με στενοχωρεί, το κάνω προσευχή, δεν το κλείνω μέσα μου, πάω στο πνευματικό, το εξομολογούμαι, τελείωσε! Να μη γυρίζομε πίσω και να λέμε τι δεν κάναμε. Σημασία έχει τι θα κάνομε τώρα, απ' αυτή τη στιγμή και έπειτα.
άγ.Πορφύριος

υγ: απ'την υπέροχη ομάδα 'Εκκωφαντική σιωπή' εδώ

Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου 2017

Με τον άνθρωπό σου

Είτε λέγεται φίλος είτε παρέα είτε σύντροφος ζωής, νομίζω αυτός ο κανόνας της αγάπης έχει εφαρμογή παντού. Μα στάσου... Δεν είναι κανόνας η αγάπη. Κανόνας και αγάπη είναι πράγματα που σπάνια συναντώνται...

Όχι, όχι. Δεν ταιριάζει να λέω ότι είναι κανόνας η αγάπη. Θα παρομοίαζα τον κανόνα με τις ράγες των τραίνων και την αγάπη με το κομποσκοίνι.

Οι ράγες των τραίνων σπάνια συναντώνται. Μπορεί να'ναι πάντα δίπλα η μία στην άλλη. Μπορεί να πηγαίνουν προς την ίδια κατεύθυνση. Μα είναι κρύες, παγωμένες, ακίνητες και δεν αλληλεπιδρούν. Καμία σχέση με την αγάπη. Η αγάπη θα'λεγα πως μοιάζει με το κομποσκοίνι. Που'ναι το σχοινάκι του Θεού το πλεγμένο με χίλιους σταυρούς κι ευχές. Που τυλίγεται τόσο έμπονα. Είναι ζεστό, έχει μέσα του κάτι απ'τα δάκρυα της μετάνοιας και τη γλύκα της Χάρης Του...

Ναι. Η αγάπη είναι Χάρη Θεού. Είναι σταυρός. Είναι δάκρυ έμπονο σαν φτερό αγγέλου. Είναι καθημερινός αγώνας που συναντιέται κι αλληλεπιδρά. Που μπορεί να σου χαρίσει ζωή. 

Έτσι να'σαι και συ με τον άνθρωπό σου. Σαν το κομποσκοίνι. Ν'ανεβαίνετε ψηλά. Να προσπαθείτε. Να μιλάνε οι καρδιές σας. Να γλυκαίνονται οι κοινές προσευχές σας. Έτσι αξίζει. Μαζί.

Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2017

Πώς ζωγραφίζουμε τους ανθρώπους στη ψυχή μας;

Είναι μια ερώτηση που έπρεπε να είχα κάνει στον εαυτό μου εδώ και καιρό. Πώς ζωγραφίζω τους ανθρώπους στην ψυχή μου; Με το μαύρο φόντο της κακίας και τα θαμπωμένα χρώματα της ζήλιας; Μήπως με τα πινέλα μου τους θάβω κάτω από τόνους σκουρόχρωμη μπογιάς και τους τοποθετώ στα κάδρα των διαστάσεων που με βολεύουν;

"Για τους φθονερούς ανθρώπους δεν υπάρχει καλή πράξη που να αξίζει τον έπαινο, δεν υπάρχει ικανότητα λόγου που να συνδυάζεται με σεμνότητα και χάρη, δεν υπάρχει και τίποτα άλλο που να αξίζει τη μίμηση ή το θαυμασμό… Κι αν υπάρχει κάτι που δεν πάει καλά- πράγμα συνηθισμένο και ανθρώπινο -αυτό είναι που λένε σε όλους και με αυτό θέλουν να παρουσιάζουν έναν άνθρωπο"(1), λέει ο Μέγας Βασίλειος, στην ομιλία του περί φθόνου.

Θυμήσου ψυχή μου τότε που είχες μετάνοια αληθινή, είχες αγοράσει τα πιο ακριβά πινέλα, τα πιο φωτεινά χρώματα και είχες στολίσει μ’ αυτά τις ψυχές των ανθρώπων με φωτοστέφανα, με λουλούδια, μ’ αρετές… Θυμήσου ψυχή μου, σαν είχες μετάνοια, το μαύρο φόντο ανήκε σε σένα μονάχα, μ’ άσπριζε λίγο λίγο με το Φως Του μέσα στην προσευχή σου. Τώρα πώς άλλαξαν όλα πάλι! Η μαυρίλα που βλέπεις γύρω σου μήπως είναι η δική σου;

Δεν θα ψάξω για φως στα λαμπιόνια της πόλης ούτε για χρώματα και στολίδια της ύλης… Λέω να δανειστώ για λίγο το πινέλο του Δημιουργού  και ν’ αρχίσω πάλι να ζωγραφίζω φωτοστέφανα αρετών και πορφύρες βασάνων. Λέω να δοκιμάσω πάλι στο πετραχήλι.

υγ: Ευχαριστούμε τη φίλη Ε. για το υπέροχο κείμενό της!
υγ2: Το απόσπασμα της δεύτερης παραγράφου (1) είναι απ'το βιβλίο "Μικρή Φιλοκαλία της καρδιάς", Ελένη Κονδύλη, Ακρίτας

Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

Σεξ στην εφηβεία

Ένα υπέροχο κείμενο το οποίο με εξέπληξε θετικά με τις αλήθειες του, τον αφοπλιστικά άμεσο και ειλικρινή λόγο του και την τοποθέτησή του στο σημερινό, καθημερινό μας "τώρα". Διαβάστε το απευθείας απ'τον σύνδεσμο εδώ.

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

Έλα και βρες το μόνος σου

Ένα βροχερό πρωινό σαν κι αυτό, μετά από μία ειλικρινή κουβέντα, ανακάλυψα το επόμενο βίντεο που μου έκανε εντύπωση. Είναι ο μητροπολίτης Σουρόζ Anthony Bloom που μιλά για το ειλικρινές ψάξιμο, την αληθινή από καρδιάς αναζήτηση της αλήθειας του Χριστού. Σου το παρουσιάζω με πολλή αγάπη:

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

σαν εξομολόγηση, μερικές αλήθειες

Υπάρχουν φορές που μ'ένα "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησέ με" φτάνεις ως την άκρη του σύμπαντος. Κι υπάρχουν και φορές που το σκοτάδι της αμαρτίας κυκλώνει την ψυχή μας.

Υπάρχουν φορές που η Θεία Χάρη, η ευλογία Του μας κάνουν τόσο δυνατούς που νιώθουμε πως τίποτα δε μπορεί να μας βλάψει. Κι υπάρχουν φορές που μια ρωγμή, ένα πάθος, μια στιγμή αδυναμίας να μας κάνουν να νιώσουμε αβυσσαλέα απελπισία.

Είμαστε στιγμιότυπα, κάτι που -όσο αναπνέουμε σ'αυτή τη γη- διαρκώς μεταβάλλεται. Κι όμως ταυτόχρονα είμαστε άνθρωποι που δύσκολα αλλάζουμε.

Είμαστε άνθρωποι. Και πολλές φορές κοιτάζουμε τον ουρανό Του γεμάτοι φως κι άλλες φορές είμαστε τόσο γήινοι που απλά αφηνόμαστε στα πάθη μας.

Ξύπνα, ψυχή μου. Ξύπνα, κορμί μου. Ακόμα περπατάς σ'αυτή τη γη. Νιώσε το χάδι της παρουσίας του Ιησού, την στοργική αγκαλιά της Παναγιάς, τη φιλία των αγίων, την προστασία του φύλακα-άγγελού σου.

Ξύπνα, Σεβάχ. Συνειδητοποίησε πως χωρίς την ενεργή συμμετοχή σου στα μυστήρια της εκκλησίας δεν γίνεται τίποτα ουσιαστικό. Τι να τα κάνεις τα ωραία βιβλία, τις ομιλίες, τα μεγάλα λόγια, τις φιλοσοφικού τύπου συζητήσεις για την ανεκτικότητα του Θεού και την αγάπη Του αν δεν πας να εξομολογηθείς, να κοινωνήσεις τον ίδιο τον Θεό μέσα στη Λειτουργία. 

Ξύπνα, Σεβάχ. Η εκκλησία δεν είναι υποχρέωση. Το πνευματικό πρόγραμμα δεν είναι εξαναγκασμός. Η υπακοή στον πνευματικό δεν είναι τροχοπέδη στην ζωή σου. Πέτα από πάνω σου τους τύπους και τα "πρέπει" κι άσε τη λεπτή φωνή μέσα σου ν'αφουγκραστεί την υπέροχη μελωδία της αιωνιότητας μαζί Του.

Ξύπνα και ζήσε. Προσευχήσου, μετανόησε, σιώπησε. Αγάπα. Άγγιξε τον ουρανό Του.

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Μου έφεραν μερικά λουλουδάκια

Μου έφεραν μερικά λουλουδάκια. Τα τοποθέτησα σ'ένα μικρό βάζο. Μα σκεφτόμουν: "τι νόημα έχει; Αυτά τα τόσο όμορφα χρώματα σε λίγες μέρες θα μαραθούν, θα πέσουν. Η ομορφιά τους θα χαθεί". Παρ'όλα αυτά, αποφάσισα να τα περιποιηθώ χωρίς ν'ακούσω το λογισμό μου...

Μερικές φορές στη ζωή το ίδιο κάνουμε, συνηθισμένοι στην ταχύτατη κριτική μας. Προκαθορίζουμε καταστάσεις και δεν αφηνόμαστε στο να ατενίσουμε την ομορφιά. Βάζουμε ταμπέλες στους άλλους και δεν τους χαιρόμαστε όπως είναι. Δυσκολευόμαστε να αποδεχτούμε αυτό που είναι. Και ξεχνάμε ότι "αν θέλουμε να είμαστε μέρος οποιασδήποτε σχέσης, είτε πρόκειται για σχέση με τον Θεό ή μια σχέση με κάποιο πρόσωπο, πρέπει να μάθουμε να αποδεχόμαστε τον άλλον όπως μας αποδέχεται ο Θεός".

Κάθε μέρα που μας ξημερώνει ας μας είναι και μια υπενθύμιση του αληθινού σκοπού της ζωής μας. Δεν είμαστε απλά εδώ για να ανασαίνουμε. Είμαστε εδώ για να απολαμβάνουμε τον αέρα που εισπνέουμε. Για να χαιρόμαστε την ύπαρξή μας και την ύπαρξη του άλλου. Για να προσπαθούμε ν'αγγίζουμε αυτό που λέγεται Αγάπη. 

Ίσως έτσι κάποια μέρα βιώσουμε την απόλυτη Συνάντηση.... Την επι-Κοινωνία...


υγ: Η φράση της δεύτερης παραγράφου που είναι σε εισαγωγικά είναι του π.Anthony Bloom. Απόσπασμα απ'το υπέροχο βιβλίο "Ο εαυτός μας και ο άλλος"

Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017

Νοεμβρίου η´

Με το φτερούγισμα της χάρης σου Αρχάγγελε
τις ψυχές μας αναπτέρωσε
τα σύννεφα των λογισμών μας διώξε 
τον νούν καθάρισε
και ξύπνησε
ανάλαφρα τις αισθήσεις τις μυστικές που υπνώττουν.
Και με την αστραπή της προσευχής σου την ολόφωτη,
δώσε φως
δώσε ρεύμα
σε ψυχές και σώματα παρειμένα
σε καρδιές που σταμάτησαν
να προσεύχονται και χτυπούν από κεκτημένη ταχύτητα άρυθμα απεγνωσμένα...
Μιχαήλ αξιύμνητε
αρχηγέ των αγγέλων.

π. Η.Κ.

Δευτέρα, 6 Νοεμβρίου 2017

Καλημέρα, λοιπόν!

Πολλοί λένε ότι η χριστιανική ζωή είναι δυσάρεστη και δύσκολη, 
εγώ λέω ότι είναι ευχάριστη και εύκολη,
 αλλά απαιτεί δυο προϋποθέσεις:
 ταπείνωση και αγάπη. 

Καλημέρα λοιπόν. Κι ό,τι κι αν φέρνει η νέα μέρα, να θυμάσαι ότι ο Θεός θα'ναι σ'αυτή. Μα όχι μόνο στα φανερά. Η αγάπη Του εκφράζεται με άπειρους τρόπους όχι μόνο σ'αυτά που βλέπουμε (τον ήλιο, τα σύννεφα, το γαλάζιο, τα πρόσωπα των συνανθρώπων μας). Εκφράζεται και με χίλιους άλλους τρόπους και μορφές που εμάς μας δυσκολεύουν: με τη σιωπή, τον πόνο, την ησυχία. 

Η Χάρη Του ρέει άφθονη όπως ο άνεμος. Όμως, αν δεν ανοίξουμε το παράθυρο ή την μπαλκονόπορτά μας, πώς να νιώσουμε την παρουσία του; 

Θέλει κίνηση η ζωή. Θέλει αγώνα. Και η καθημερινή μας ζωή αλλά και η πνευματική μας. Πώς να μην βάλεις τη μία στη ροή της άλλης; Πώς να ζήσεις καθημερινότητα απλή χωρίς Θεό; Πώς να ξεχωρίσεις την πνευματική ζωή απ'τα μικρά και τα καθημερινά;

Η ζωή η αληθινή είναι αλλού. Σ'αυτό που ο γλυκύτατος Ιησούς μας έδειξε. Μα το βίωμα της άλλης ζωής αρχινά απ'τα μικρά και καθημερινά αυτής εδώ της ζωής. Άλλωστε, στα πιο μικρά και καθημερινά, στα πιο απρόσμενα, υπάρχουν χιλιάδες στιγμούλες φωτός κι αιωνιότητας. Που μπορούν, αν έχουμε ταπείνωση, την αγάπη μας να την κάνουν υπέρτατη! 

Γι'αυτό, ο αγώνας μας έχει ουσία. Και περιπέτεια. Κι ομορφιά. Καλημέρα, λοιπόν!


υγ: Το ρητό στην αρχή είναι του π.Ιωήλ Γιαννακόπουλου

Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

Η καλύτερη παρέα

Το βίντεο το ανακάλυψα μέσα απ'τον π.Χαράλαμπο Παπαδόπουλο. Στο βίντεο μπορείς να δεις τον π.Ανανία Κουστένη να μιλά για την μετάνοια. Για τον Χριστό. Για την παρουσία Του, για την αγάπη Του. Για την παρέα Του. 
Καλή εβδομάδα, αδέρφια!

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

ουσία στη ζωή μας

Όσο πιο πολλά γράφω τόσο πιο πολύ συνειδητοποιώ ότι η ουσία δεν είναι στα ωραία λόγια, τα διατυπωμένα με περιγραφές και λέξεις όμορφες. 

Η ουσία έγκειται στο να βάλουμε σε μια τάξη τους λογισμούς μας. Να βάλουμε πρόγραμμα πνευματικό στη ζωή μας. Να κάνουμε μέρος της καθημερινότητάς μας την προσευχή. Να αγκαλιάσουμε τον Ιησού μ'όποιον τρόπο και με όποια ευκαιρία παρουσιάζεται στο τώρα μας.

Χρειαζόμαστε μετάνοια. Αληθινή κι όχι δάκρυα παροδικά και συναισθηματισμούς εγωιστικής φύσης. Έχουμε βαθιά ανάγκη από εξομολόγηση και Θεία Κοινωνία. Χρειαζόμαστε την πνοή του Θεού και τη Χάρη Του στην καθημερινή μας αγωνιστικότητα.
Όλα τ'άλλα είναι ωραία, αλλά δευτερεύοντα....

Αν βάλουμε το Θεό στη ζωή μας, τότε ακόμη κι ένας απλός απογευματινός καφές στο σπίτι μας θα έχει, θα είναι αφορμή κι αιτία χαράς. Θα'ναι γλυκιά ψυχαγωγία, περιπέτεια όμορφη.