Disable_right_click


Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2014

Ένα μάτσο σκέψεις. Αδέξια γραμμένες.


Μες στην τρικυμία παλεύεις να σταθείς όρθιος.
Να μην πνιγεί το βλέμμα σου στο αλμυρό έρεβος, το τόσο οργισμένο. Γιατί τέτοια οργή; αναρωτιέσαι και θυμάσαι τα παλιά. Εσύ δεν ήσουν που κάποτε είχες ξεκινήσει με τόση χαρά, με τόσα όνειρα που δοκίμαζαν τα φτερά τους; Έτοιμα ήταν για να πετάξουν... Και τώρα;

....
Το πρωί σε βρίσκει κατάκοπο, πληγωμένο. Πασχίζεις να χαμογελάσεις στον καθρέφτη του μπάνιου, μα τα μάτια σου ακόμα να συνέλθουν. Την νύχτα που πέρασε, σαν αλμυρή πηγή, ανάβλυζαν πόνο και δάκρυα. Τη νύχτα που πέρασε, θρονιάστηκαν στην ψυχή σου σαν πέτρες βαριές τα 'γιατί'. 

...
Μπορεί να πολέμησες και να νικήθηκες. Μπορεί να πάλεψες και να έχασες. 
Κοίταξε, όμως, ξανά μέσα στην ψυχή σου! Με το τέλος του πολέμου απλώνεται πάντα μια σκληρή ησυχία στο βομβαρδισμένο τοπίο. Απαιτητική, αμείλικτη. 

Τότε είναι που μαζεύεις τα κομμάτια σου. 
Τότε είναι που μπορείς να δεις αληθινά.
Και κοιτάζεις μέσα σου και το νιώθεις:

Τούτα εδώ τα χώματα μυρίζουν αίμα, ιδρώτα, πόνο. 
Έχουν παντού αποτυπώματα από σφιγμένες γροθιές,
γούβες απ'τις φορές που λύγισες και γονάτισες.

H αυλαία στην εδώ ζωή πέφτει μόλις η παράσταση ολοκληρωθεί. Το λες και το ξαναλές στον εαυτό σου μέχρι να το πιστέψεις. 

Ασυναίσθητα, τρέχεις πάλι πίσω στο δωμάτιο, ανοίγεις τη βαλίτσα -γδαρμένη κι αυτή, πιστός συγκάτοικος στο μόχθο σου- και βγάζεις απ'την εσωτερική τσέπη ένα κιτρινισμένο χαρτί. Φθαρμένο απ'τους ανέμους του χρόνου. Το ξεδιπλώνεις και προσεκτικά το ισιώνεις. ΄Ενα καράβι ζωγραφισμένο. Κι ο ήλιος να στρογγυλεύει τη λάμψη του. Απ'την άλλη πλευρά δυο θαλασσοπούλια σα δυο γραμμές απλές. Αυτά δεν μπόρεσε να τ'αγγίξει ο χρόνος. Σηκώνουν έξαφνα τα φτερά τους και χάνονται έξω απ'το χαρτί, έξω απ'το παράθυρο του δωματίου. 

Κι ο χρόνος ξανά μετράει απ'την αρχή.

...
Τρέχεις πάλι στο νιπτήρα. Αφήνεις το νερό να τρέχει στa μaλλιά σου, στα μάτια σου, στο πρόσωπό σου. Ξανακοιτάζεσαι στον καθρέφτη. Η καρδιά σου ξαναδυναμώνει. Τα μάτια σου γίναν πια πουλιά. Κοιτάζουν έξω απ'το παράθυρο. Έξω στον ουρανό.Το απέραντο γαλάζιο του σε προκαλεί. Χαμογελάς. Ψελλίζεις μια ευχή και βγαίνεις απ'το δωμάτιό σου.

Μια νέα μέρα μόλις άρχισε.


.

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Προσευχή για τους άθεους, που δεν είναι


Ήρθες να τα πούμε.
Μου δήλωσες ξανά
πως είσαι άθεος.
Σε γνώρισα καλύτερα
και ζήλεψα
τη σπάνια ψυχή σου.
Πίστευες,
χωρίς να το ξέρεις.

Κι είπα
με τρόπο μυστικό
στο Ζωντανό Θεό μου:
Χριστέ μου,
με δέκα τέτοιους
¨άθεους¨,
θα μύριζε η Εκκλησία Σου
Άνοιξη
και Ζωή
και Ανάσταση.
Και θα σπαρτάραγε
όλη,
σαν τα μπουμπούκια
που ανοίγουν το ξημέρωμα,
στο πρώτο φως
του ήλιου.

ποίημα
του π.Ανδρέα Κονάνου

υγ: Ευχαριστούμε θερμά όλους τους φίλους που εύχονται για το Γιώργο και για όλους τους ανθρώπους που πονούν. Η εγχείρηση του Γιώργου πήγε καλά. Δόξα τω Θεώ. Συνεχίζουμε, όμως, να ευχόμαστε. Να συναντιόμαστε ψηλά, στα μυστικά παλάτια του θρόνου Του.

Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2014

Σαν συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης

Ειμαι ο Γιώργος και τελικά ετοιμάζομαι για εγχείρηση.Ετσι θέλει η Παναγία.Νιώθω πολυ δυνατός χάρη στις προσευχές και στην αγάπη όλων σας και κυρίως του Γιώργου.Η προσευχή είναι το μοναδικό όπλο μου.Δε σας κρύβω ότι παρόλο που ταλαιπωρούμαι πέντε χρόνια με χειρουργεία και θεραπείες, αίσθάνομαι πιο δυνατός από ποτέ και γεμάτος από τη χάρη του Θεού.Ο πόνος βέβαια είναι μεγάλος, ειδικά όταν εισαι νέος κι έχεις τέσσερα παιδιά που διαρκώς αναρρωτιούνται γιατι να συμβαίνουν όλα αυτά στον πατέρα τους.Ζητώ, λοιπόν, ικετευτικά την αγάπη και την προσευχή όλων σας τέσσερις ημέρες πριν από το χειτουργείο.Σας αγαπώ όλους...Καλή αντάμωση, όποτε κι όπου θέλει ο καλός Θεός.

Αυτό ήταν το σχόλιο του Γιώργου. Το έκανα ανάρτηση. Για να το διαβάσουν όσοι περισσότεροι μπορούν. 

Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

Για φαντάσου...


Στη γωνιά της αυλής, μέσα στα σαπουνόνερα,
κάτι τριαντάφυλλα καμπούριασαν απ'το βάρος της ευωδιάς τους.
Κανένας δε μύρισε αυτά τα τριαντάφυλλα.
Καμιά μοναξιά δεν είναι μικρή.

Γιάννης Ρίτσος


Δεν ήξερα με ποιο τρόπο να ξεκινήσω να γράφω αυτά που η καρδιά μου τώρα τόσο έντονα αισθάνεται... 
Μιλούσα χτες μ'ένα φίλο και στο mail του μου έλεγε πως η βδομάδα που έρχεται γι'αυτόν είναι πολύ δύσκολη. Ετοιμάζεται για μια αξονική και άμεσα για μια εγχείρηση. Πολύ βαρύς σταυρός ο καρκίνος. 

Τα μεγάλα λόγια δεν έχουν θέση εδώ. 
Έχω μόνο μια καρδιά. Μικρή. Που, όμως, μπορεί να μεγαλώνει, να μεγαλώνει. Να γίνεται αγκαλιά. Να γίνεται θάλασσα ολάκερη. 

Του λέω, θα δώσω το όνομά σου να το μνημονεύουν μέρα και νύχτα. Στα κελλιά τους οι μοναχοί, σαν γονατίζουν, κάνουν ολόκληρο τον κόσμο μια ευχή. Πύρινη σαν φλόγα, πηχτή σαν δάκρυ καρδιακό. Αληθινή σαν την αγάπη. 

Σιωπηλά. Μόνο έτσι αξίζει...

Μπήκε για τα καλά το φθινόπωρο πια. Παρκάρω τη μηχανή στην άκρη του δρόμου και κατηφορίζω προς την παραλία. Έχει πιο πολύ κρύο απόψε. Κλείνω το φερμουάρ της ζακέτας και βάζω τα χέρια στις τσέπες. Ο σταθερός ήχος των κυμάτων στην ακροθαλασσιά έχει κάτι καταπραϋντικό. 
Παίρνω μια βαθιά ανάσα και σηκώνω το βλέμμα μου ψηλά. Χιλιάδες τ'αστέρια. Μου θυμίζουν όλα μου τ'αδέρφια που νιώθουν μόνα τους εκεί στο νοσοκομείο. Μου θυμίζουν τις λίγες -μα τόσο πύρινες- γραμμές απ'το mail του Γιώργου. 

Μπορεί να βαδίζει ο καθένας το δικό του δρόμο, μα αν γινόμασταν όλοι μια καρδιά... 
Μια απέραντη, μεγάλη καρδιά...
Για φαντάσου...
Το δάκρυ σου στα μάτια μου...
Για φαντάσου...


Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014

Σκέψεις δίχως τίτλο

Είναι όλα όσα βλέπουμε σ' αυτόν εδώ τον κόσμο ένα όνειρο ατέλειωτο, κρυμμένο μέσα σ' άλλο;
Ε.Α.Πόε

Δε μπορώ αλλιώς να εξηγήσω πώς τα πιο σπουδαία, τα πι'όμορφα πράγματα σ'αυτή τη ζωή κρύβονται τόσο επιμελώς. Σε μια στιγμή. Σε μια τόσο αόρατη, μοναδική στιγμή. Όσο ν'ανοιγοκλείσεις τα μάτια. Δεν το χωράει η λογική μου. 

Βλέπω τον κόσμο γύρω μου που τρέχει σαν τρελός ν'ανεβεί τις σκάλες προς την έξοδο του μετρό. Και κανείς δεν παρατηρεί το μικρό παιδάκι που χαμογελάει τόσο πλατιά και τόσο αθώα κρατώντας ένα καινούριο playmobil στα χεράκια του. Κάτι τόσο όμορφο κι όμως κανείς δεν το πρόσεξε...
...

Η βροχή μόλις ολοκλήρωσε την παράστασή της. Οι τελευταίες σταγόνες πέφτουν αθόρυβα στη γη και τα σύννεφα αρχίζουν ν'αραιώνουν. Και η γη μυρίζει τόσο όμορφα. Παρατηρώ τ'αμάξια που τρέχουν στον διπλής κατεύθυνσης ασφαλτοστρωμένο δρόμο. Πόσοι, όμως, πρόσεξαν το απολαυστικό ουράνιο τόξο που -μαγικά σχεδόν- ζωγραφίστηκε στη στέγη τ'ουρανού; 
...


Βράδυ στο νοσοκομείο. Κι ο κάθε ασθενής κουκουλωμένος και τυλιγμένος με τις έγνοιες και τους πόνους του, ξαπλώνει ανασαίνοντας βαριά, ανήμπορος να κάνει κάτι. Μα, στο εκκλησάκι του νοσοκομείου κάποια σιλουέτα με τον ορό στα χέρια, κάνει την απόγνωσή της δάκρυ και την οργή της ποτάμι ολάκερο σαν προσευχή... Κι έτσι αναγεννιέται μέσα απ'τις στάχτες της... Μα κι αυτό κανείς δε θα το προσέξει...
...

Τελικά, ίσως έχει δίκιο ο Πόε. Μάλλον αυτά που προβάλλουν απ'το παράθυρο των ματιών μας είναι όνειρο. Όνειρο ατέλειωτο. Και δρόμος. Και, καθώς προχωράς, αρχίζεις να συνειδητοποιείς πως, τελικά, σ'αυτή τη ζωή δεν αξίζει να είσαι μόνος σου. Τα χνάρια δεξιά κι αριστερά σου, στο φωνάζουν. Στιγμή σχεδόν σουρεαλιστική. Σαν την προσπάθεια να βγεις απ'τον εαυτό σου. Να προσευχηθείς. Να χαμογελάσεις . Ν'αγαπήσεις. 

Σκέψεις παλιές που τις μάζεψα άγαρμπα σε μιαν νυχτερινή ανάρτηση. Καλό βράδυ. Να προσέχεις.

Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2014

Δε θα'ταν πολύ όμορφο;

Στον ουρανό θα δεις πώς συνυπάρχουν ο ήλιος με το φεγγάρι και τα αστέρια, τα σύννεφα με το ουράνιο τόξο. Έτσι, κι εδώ στη γη, θα'ταν πολύ όμορφο αν προσπαθούσαμε να μάθουμε να συνυπάρχουμε με τους διπλανούς μας. Σίγουρα δεν φαντάζει και το πιο εύκολο πράγμα, μα ρώτα τον εαυτό σου: πόσο άκοπα και αβασάνιστα αποκτιούνται τα ωραία της ζωής;

Η κίνηση προς το πλησίασμα του άλλου είναι κινηση δύσκολη μα απογειωτικη. Δυσκολη διότι απαιτεί την έξοδο απο τον εαυτό μας (και τα πάθη μας, το βόλεμα και την νωθρότητα μας). Απογειωτική διότι ειναι ουράνια και θεϊκή. Και τόσο όμορφη!

Φιλ, περπατάμε όλοι στο μονοπάτι που λέγεται ζωή. Γιατί, λοιπόν, να μην αλληλοβοηθιόμαστε; Γιατί να μην κρατάμε το χέρι του διπλανού μας όταν κουραστει; Γιατι να μην σκουπίζουμε τον ιδρώτα από το πρόσωπό του; Στο κάτω-κάτω, κι εμείς καποια στιγμή θα κουραστούμε. Δε θα θέλαμε τότε να'χαμε καποιον να στηριχτούμε; Να μην πέσουμε;

Το πλησίασμα του άλλου θα δώσει και στα δικά μας φτερά την πρότερη ζωηράδα τους. Θα μας ανανεώσει και θα μας φανερώσει πως η σπουδαία αρετή της αγάπης δεν είναι τελικά μια ανεδαφική επιπολαιότητα του ανέφικτου, αλλά τρόπος ζωής αληθινός. Ξεχωριστός. Μαγευτικός. Χαρούμενος. Θυμήσου πως τα τελευταία λόγια του άγιου γέρ.Πορφύριου σ'αυτή τη ζωή ήταν η φράση "ίνα ώσι έν". Τι λες, πάμε να πορευτούμε παρέα προς την περιπέτεια που λέγεται ζωή;

υγ: Στα σχόλια των δύο τελευταίων αναρτήσεων καθυστέρησα πάρα πολύ να απαντήσω. Τελικά τα κατάφερα χτες :) Συγγνώμη αδέρφια!!

Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014

Το ρίσκο στις ζωές μας (Μια ανατρεπτική προσέγγιση απ'τον π.Βαρνάβα Γιάγκου)

...Μόνο αν ρισκάρουμε τον εαυτό μας, μόνο αν ρισκάρουμε την ησυχία μας και την εξασφάλισή μας. Αλλά και σε κάθε μορφή σχέσης, αν πρέπει να 'μαστε σίγουροι και μετά να προχωρήσουμε, δεν είναι σχέση. Είναι ένας εγωισμός τεράστιος που θα φανεί στη συνέχεια με κάποιον τρόπο. 
Αν, λοιπόν, εμείς έχουμε την ψευδαίσθηση ότι θα οικοδομηθεί πνευματική ζωή επειδή διαβάσαμε, επειδή ακούσαμε, επειδή λειτουργηθήκαμε, αυτό είναι ψέμα. Πνευματική ζωή θ'αρχίσει να οικοδομείται όταν είμαστε έτοιμοι να χάσουμε. Όταν είμαστε έτοιμοι να σκανδαλιστούμε. Όταν είμαστε έτοιμοι να παραδεχτούμε έναν Θεό που καθεύδει. Όταν αρχίσουμε να παραδεχόμαστε και να αποδεχόμαστε έναν Θεό που του φωνάζουμε κι αυτός καθεύδει, κοιμάται, μας αγνοεί, τότε είναι ο τρόπος που θ'αρχίσει να ενεργοποιείται ο εσωτερικός, υπαρξιακός μας πνευματικός μηχανισμός, κάτι να γίνεται. Κάτι να οικοδομείται. Κάτι να αρχίζει να γίνεται -όχι πως έγινε. Αν μέσα σ'αυτή τη διαδικασία (που φτάνουμε σε οριακές καταστάσεις) εξακολουθούμε να κρατάμε -ελάχιστη έστω- ελπίδα ότι κάτι μπορεί να γίνει, ότι κάπως μπορεί να φανεί ο Χριστός στη ζωή μας, τότε μπορούμε να μιλάμε για πνευματική ζωή. Όχι όταν είμαστε χαζοχαρούμενοι πνευματικά και φαντασμένοι που συγκινούμαστε δήθεν και ριγούμε σε μια αίσθηση πνευματικής εμπειρίας και προσευχής. (...)
Για να γίνει, όμως, αυτό χρειάζεται να μη φοβόμαστε τον εαυτό μας. Ποιος φοβάται τον εαυτό του; Ο εγωιστής. Ποιος φοβάται μη χάσει; Ο εγωιστής. Αυτός μπορεί να κάνει σχέση; Εκμετάλλευση μπορεί να κάνει. Θεωρεί τη σχέση κάτι το οποίο το ελέγχει. Κάτι το οποίο δεν το ελέγχει, το βλέπει ως κίνδυνο, ως απειλή. Αν φοβηθούμε τις απειλές, δε μπορεί να υπάρξει πίστη και σχέση. Αν φοβηθούμε τον κίνδυνο, τίποτε δε μπορεί να γίνει. 

Απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα ομιλίας του π.Βαρνάβα Γιάγκου που έγινε στη Θεσσαλονίκη στις 10.08.2014. Η ομιλία ολόκληρη εδώ.

Τρίτη, 12 Αυγούστου 2014

Ναι, θα το'θελα πολύ...

Στον εαυτό τους κλειδωμένοι οι άνθρωποι κατοικούν στη θάλασσα της μοναξιάς, ερημικα κοχύλια, 
μες στα γαλάζια βάθη τους τη νύχτα προσδοκούν και το κοράλλι της καρδιάς 
δεν άνθησε στα χείλη. 
Γιάννης Ρίτσος (Διέξοδος)

Θέλω να κάνω την πιο δύσκολη προσπάθεια.
Να βγω απ'τον εαυτό μου.
Ναι, θα το'θελα πολύ.

Να σηκώσω αυτή τη βαριά πέτρα
που, σα φόρτωμα σκοτεινό,
πιέζει το χώμα της ψυχής μου.

Θέλω να μάθω ν'αγαπώ.
Χωρίς "γιατί", χωρίς αφορμή.
Κίνηση αόρατη της καρδιάς.

Σαν πλεούμενο στο πέλαγος
να μάθω να κυλώ 
ανάμεσα στους συνανθρώπους.

Να πετάξω μ'ένα φύσημα
τ'αποκαΐδια της παλιάς ζωής.
Ν'αφεθώ στη νέα. Τη λαμπερή.

Θέλω να κάνω την πιο δύσκολη προσπάθεια.
Να βγω απ'τον εαυτό μου.
Ναι, θα το'θελα πολύ...


Κυριακή, 10 Αυγούστου 2014

Η φωτογραφία της εβδομάδας

Απ'τις πιο μαγευτικές στιγμές... Να κοιτάζεις τον νυχτερινό ουρανό ξαπλωμένος στο δροσερό βουνίσιο σκληρό χώμα και σκεπή σου να'ναι τ'αστέρια... Ο δροσερός αέρας να βολτάρει ανάμεσα στα πεύκα αφήνοντας έναν ήχο ανεπανάληπτο, μια αόρατη μελωδία... Κι εσύ απλά κρατάς την ανάσα σου μη θέλοντας να χαλάσεις αυτή την μυσταγωγία. 
Μαγευτικές στιγμές...

Τρίτη, 5 Αυγούστου 2014

Μόνο δάκρυα, μόνο σιωπή.

Πόρτες χάσκουν στη νύχτα.
Ξίφη αστράφτουν.
Ένα φεγγάρι αποκεφαλισμένο.
Οι άνθρωποι ετοιμάζουν σκάλες
με ανθρώπινα κόκαλα
για ν'ανέβουν.
Γ.Ρίτσος


Απόψε, αυτή τη ζεστή νύχτα τ'Αυγούστου, ας αφήσουμε δυο δάκρυα προσευχής για όλα τ'αδέρφια μας απ'την Παλαιστίνη που το αίμα τους, ζεστό, ποτίζει την -νοτισμένη απ'τον αβάσταχτο πόνο- λωρίδα της Γάζας. Τίποτε άλλο. Μόνο δάκρυα. Μόνο σιωπή. Προσευχή.

Κυριακή, 3 Αυγούστου 2014

Η φωτογραφία της εβδομάδας


Επηρεασμένος από σαββατιάτικη βόλτα μου σε υψόμετρο 1500μ.
Ανακάλυψα αυτή τη φωτογραφία και μου άρεσε πολύ!

Καλό ξημέρωμα, αδέρφια. Σας καληνυχτώ.

Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2014

Καθώς ο χρόνος κυλάει


Νιώθω το χρόνο να κυλάει αθόρυβα.
Αισθάνομαι πως κι εγώ ταξιδεύω μαζί του.

Είναι κακό να ζητάς την τελειότητα;
Κοιτάζω γύρω μου τη φύση, τα δέντρα στα δεξιά κι αριστερά του δρόμου και νιώθω πως συμμετέχω σ'ένα βαλς αόρατο. Κοιτάζω τ'αστέρια του βραδινού ουρανού -όμοια με μικροσκοπικά πλεούμενα άλλης διάστασης- και κάτι μέσα μου μού ψιθυρίζει πως τα πιο μεγάλα μυστικά του κόσμου τα γνωρίζεις μόνο αν βγεις απ'τον εαυτό σου...

Νιώθω το χρόνο να κυλάει αθόρυβα.
Αισθάνομαι πως κι εγώ ταξιδεύω μαζί του.

Έχεις γευτεί την γλυκιά αγρύπνια της ευτυχίας;
Μακρυά απ'τα μαρμάρινα λιοντάρια της παράλογης ζωής μας, πιο πέρα απ'τα σύνορα της καθημερινότητάς μας, κάπου εκεί θα βρεις τη γλύκα που σε περιμένει για να σαλπάρετε. Το ωραίο, το κουρασμένα ευτυχισμένο, ξεπερνά τους μικρούς θεούς που έχουμε φτιάξει. Η αγρύπνια, η γλυκιά αυτή εμπειρία είναι προνόμιο των υπομονετικών, των ταπεινών. Των καταφρονεμένων. 

Νιώθω το χρόνο να κυλάει αθόρυβα.
Αισθάνομαι πως κι εγώ ταξιδεύω μαζί του.

Άλλο ένα βράδυ. Το φεγγάρι βγήκε ξανά για το υποβλητικό του ταξίδι.
Μήπως του κόσμου οι προσευχές και τα δάκρυα ποτίζουν αέναα το μαγικό του φως;
Αυτός είναι ο κόσμος μας. Με τα τόσα μυστικά. Τα τόσα κρυμμένα μυστικά. 
Καλό βράδυ.

Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014

Δώσε χρώμα στη ζωή σου!


"Το κακό με τους ανθρώπους είναι ότι θυσιάζουν τη ζωή τους για να πετύχουν άχρηστα πράγματα, ενώ θα μπορούσαν να τα ζήσουν με τη φαντασία τους.
Όμως, δυστυχώς, οι πιο πολλοί άνθρωποι τα όνειρά τους δεν τα κάνουν για να χαρούνε το άρωμά τους, αλλά για να μπούνε στο μάτι των άλλων, να τους ζηλέψουν ή να τους καμαρώσουν οι άλλοι,μια ζωή ματαιόδοξοι, ακόμη και στα όνειρά τους."
Χρόνης Μίσσιος

υγ: Το βρήκα εδώ.