Disable_right_click


Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Ν'αγαπάς, φίλε

Κι αν δε βρεις δρόμο... Φτιάξε.
Στην αγάπη δεν υπάρχουν έτοιμοι δρόμοι...

Είχε μάθει να ζητιανεύει αγάπη. Να ψάχνει αφορμές, να κυνηγάει κάθε λεπτή υποψία της. Μα όσο κι αν έψαχνε, πάντα τα αδιέξοδα, εμμονικά, της έκλειναν κάθε δρόμο. Μέχρι που μια νύχτα, άκουσε στων αστεριών τη συνοικία πως στ'ανθρώπινα τα σταυροδρόμια, ανθρώπους θ'απαντάς. 

Ο καθένας μας ζητάει την αγάπη. Την ονειρεύεται με χίλιους τρόπους. Την περιμένει, τη λαχταρά. Έτσι είμαστε πλασμένοι. Μα, λίγο η συνήθεια, λίγο τα σκοτάδια μας, λίγο -αν θες- και ο εγωισμός μας, μας μπερδεύουν. Κι αν δούμε πυροτεχνήματα αγάπης, εντυπωσιαζόμαστε. Μα τα πυροτεχνήματα είναι φτιαγμένα να διαρκούν για μια στιγμή. 

Νιώθω πως η αληθινή αγάπη είναι ατέλειωτη σαν τον ουρανό. Ίσως επειδή έχει αλλού την πηγή της. Και το θεϊκό αεράκι την απλώνει, δροσερή, σε μέρη που εμείς δεν την περιμένουμε. Μοιάζει να'ναι τόσο περίεργη. Τόσο δυναμική. Τόσο εφευρετική. Σε γεμίζει κι όλο τη θες πιο πολύ. 

Ν'αγαπάς, φίλε, όσο μπορείς πιο πολύ. Μα να μη μένεις ζητιάνος κολλημένος στους ανθρώπους. Να μην περιμένεις ανταπόκριση για ν'αγαπήσεις. Κάνε την καρδιά σου φωλιά ζεστή για όσους περιμένουν μια γωνιά. Μα μετά πέτα ψηλά. Όπως τα χελιδόνια. Ακολούθα τον ουρανό, άσ'τον να σου δείξει εκείνος πού να πετάξεις. Κάνε προσευχή, πες μια ευχή από την καρδιά σου και πέτα. Μη μένεις στάσιμος. Πέτα.


υγ: Το δίστιχο στην αρχή είναι φράση του Μ.Λουντέμη

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

άτιτλο

  Και είναι κι αυτές οι φορές που, ενώ όλα πήγαιναν χάλια, κάτι γίνεται στο τέλος και -με κάποιο ανεξήγητο τρόπο- καταλήγεις μ'ένα πλατύ χαμόγελο ευτυχίας στο πρόσωπό σου.

  Γιατί, τελικά, δεν είναι το παν οι κανόνες ούτε οι εξαιρέσεις. Αλλά αυτή η διάθεση της καρδιάς. Που θα χτυπάει αθόρυβα είτε τα πας καλά είτε όχι. Είτε έχει ήλιο είτε βρέχει. Όσες μέρες κι αν κυλήσουν.

  Και τις νύχτες, που οι σιωπές σου παίρνουν σχήμα και μορφή, μπορείς ν'αναζητήσεις μέσα στην ησυχία εκείνη την αγκαλιά της Παναγιάς. Που με το ολόγλυκο φως της ντύνει τον ουρανό. Και που μπορεί να απλώσει την ελπίδα στη δική σου την καρδιά.

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2016

Η νοστιμιά της διαφορετικότητας

Πάντα η ζωή ακολουθεί τους δικούς της ρυθμούς. Κάθε δρόμος ξεχωριστός. Κάθε ανάσα ευλογία. Κάθε στιγμή μοναδική. Ίσως αυτό να'ναι που δίνει και νοστιμιά στο πέρασμά μας. Περιπέτεια και νόημα στους χτύπους της καρδιάς μας. 

Δυο γραμμές που διασταυρώνονται
Δύο ζωές που κάποτε θ'αγγίξουν η μια την άλλη
Δύο απόψεις διαφορετικές μα με με ίδιο μοτίβο
Δυο ανάσες ή δυο καρδιές ή δυο στιγμές
Δυο ρεύματα στην ίδια θάλασσα
Στο ίδιο μαγικό ηλιοβασίλεμα
Στην ίδια στροφή του κόσμου

υγ: Ευχαριστώ πολύ τον φίλο Ε. για την υπέροχη φωτογραφία που μας έστειλε απ'το καράβι του. Είναι απ'τη θάλασσα Skagerrak, στη Βόρεια Δανία. Παρατήρησε τα ρεύματα. Δες πώς η δύναμή τους χωρίζει με μια νοητή γραμμή την θάλασσα.

Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2016

σε σένα. για ν'αντέχεις.

 

Η ζωή είναι παράσταση δίχως πρόβα. Δε θα'χεις πάντα ό,τι θες. Δε θα'χεις πάντα εφεδρείες, εναλλακτικά σχέδια ή άλλες διεξόδους. Μπορεί να εμφανιστούν στιγμές που δε θα'χεις τη δύναμη να κάνεις τίποτα. Να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη ανήμπορος να κάνεις ένα έστω βήμα. Μια κίνηση. Κάτι. 


  Ο πόνος κάποιες φορές δεν μοιάζει να σταματά με τίποτα. Το ίδιο και η απόγνωση. Ή η μοναξιά. Και τι κάνεις τότε; Πώς τα αντιμετωπίζεις όταν μια ζωή είχες μάθει να'χεις μια καβάτζα; Έναν λόγο καλό; Μια αγκαλιά; Έναν τραπεζικό λογαριασμό;

  Τις φορές εκείνες που όλα θα μοιάζουν ψεύτικα, να θυμάσαι πως δεν είσαι μόνος σου. Θα'ναι εκεί κι άλλες στραπατσαρισμένες ψυχές. Είναι πολλές. Είναι εκείνες οι ψυχές που κάναν τα κουρέλια της καρδιάς τους μαντήλι για να σκουπίσεις τον δικό σου τον ιδρώτα. 

  Εκεί απ'το πουθενά, μέσα στην εκκωφαντικότητα της σιωπής, ανοίγει σιωπηλά ένα γλυκό παράθυρο. Και μπαίνει ένα φως που όμοιο του δεν είχες αντιληφθεί ξανά. "Να'ναι αυτό η ελπίδα μου;" αναρωτιέσαι. Και μέσα σου αρχίζεις δειλά-δειλά ν'ανασαίνεις πιο ήπια. "Να'ναι αυτό ο Θεός; Υπάρχεις, Θεέ; Ή απλά αρχίζει και μου σαλεύει;".

  Έλα μαζί, καρδιά μου πονεμένη, να σταθούμε ο ένας απ'τον ώμο του άλλου. Τίποτ'άλλο δε μοιάζει πιο αληθινό στιγμές σαν κι αυτές. Τι να τα κάνεις τα λεφτά, τι τα μεγάλα λόγια, τις κούφιες ευχές και τα τυπικά χαμόγελα; Όταν το μόνο που θες είναι λίγη στοργή. Λίγη άπλα. Να σταθεί για λίγο η καρδιά μπας και ξεγελάσει τα σκοτάδια. Πηχτά σκοτάδια. Μα, αν δεν ένιωσες ποτέ τον πάτο, πώς να καταλάβεις;

  Δεν έχω λύσεις. Δεν έχω κάτι συγκεκριμένο να σου πω. Μονάχα να'ρθω να σ'αγκαλιάσω, να σου σκουπίσω τα δάκρυα απ'τα μάτια και να καθίσω μαζί σου μέσα στη σιωπή. Να Τον αναζητήσω μαζί σου. Μαζί. Γιατί τα κουρέλια μας τα κατατρυπημένα ίσως ακολουθήσουν τους ανέμους. Ίσως ταξιδέψουν προς τη γλυκιά μελωδία της παρουσίας Του.

σε σένα. για ν'αντέχεις. μια αγκαλιά, μια μεγάλη αγκαλιά.

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

Ιθάκη, μάθε με ν'αγαπώ. Αγάπη, μάθε μου την Ιθάκη.

  Μου είπαν πως η Ιθάκη είναι ταξίδι.
Μου είπαν πως είναι και προορισμός.
Μα κανείς δε μ'έμαθε πώς να φτάσω εκεί.
Μονάχα εσύ μου είπες ένα βράδυ:
"έλα να σε μάθω να κολυμπάς. Να μη φοβάσαι την αλμύρα".


  Είναι κάποιες φορές που μέσα σου η χαρά κι η λύπη απέχουν μονάχα μια στιγμή. Είναι κάποιες άλλες φορές που ψέμα κι αλήθεια κάνουν την καρδιά σου να διχάζεται. Ή κι άλλες φορές που φοβάσαι να ακολουθήσεις αυτά που η καρδιά σου ψιθυρίζει γιατί σε τρομάζει η περιπέτεια. 
  Νιώθω πως συντριπτικά τις πιο πολλές φορές χάνουμε την Ιθάκη όχι γιατί δεν την βλέπουμε, αλλά επειδή κοιτάζουμε αλλού. Είναι στραμμένο το βλέμμα μας αλλού: σε πράγματα μη ουσιαστικά, αντικείμενα, πόθους μισοκρυμμένους σε σκιές και πάθη. 
  Μας αρέσει η βόλεψή μας και μένουμε ικανοποιημένοι -μα και βαλτωμένοι- στα απόνερα της επιφανειακής μας καθημερινότητας. Όποια κι αν είναι αυτή. Μα η ουσία είναι αλλού. 
  Το θεϊκό Του χάδι δεν έχει σύνορα. Μα δες. Οι ψυχές που τον αναζήτησαν κι έμειναν στην ιστορία ήταν εκείνες που τόλμησαν να βγουν απ'τη βόλεψή τους. Ήταν εκείνοι οι γενναίοι άνθρωποι που δε φοβήθηκαν την αλμύρα και το πέλαγος. Όχι γιατί ήταν απρόσεχτα ριψοκίνδυνοι, αλλά γιατί ένιωσαν το χάδι της Αγάπης Του. Και σαν την Αγάπη Του δεν έχει άλλη.


υγ: Κάνε ευχή. Να μη ξεχνάμε την Αγάπη Του. Καλό απόγευμα να'χεις. Σ'ευχαριστώ που ακόμη έρχεσαι. 

Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2016

Η φωτογραφία της εβδομάδας


Απογευματάκι στο ήσυχο και καταπράσινο Cambridge! Φωτογραφία χτεσινή.

υγ: Ευχαριστούμε πολύ το φίλο Δ. που μας την έστειλε!

Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016

Το πι'όμορφο ταξίδι είναι σαν βγεις απ'τον εαυτό σου

  Μεσημέρι. Περίπου 15:45. Ήμουν στο νιπτήρα να πλύνω τα δόντια μου μετά απ'το μεσημεριανό όταν θυμήθηκα πως μια φίλη με είχε παρακαλέσει πριν πολύ καιρό να ετοιμάσω ένα κείμενο για τη διαφορετικότητα. Για τον "χριστιανικό ρατσισμό" και τα ηθικιστικά "πρέπει" που σαν ομίχλη τον περιτριγυρίζουν.

  Και καθώς στεκόμουν μπροστά στο νιπτήρα, βλέπω την οδοντόβουρτσα που μόλις είχα ανοίξει καθώς και την προηγούμενη που δε θα χρησιμοποιούσα άλλο. Και σκέφτηκα: "αυτές οι οδοντόβουρτσες μοιάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους. Μα έχουν τόσες πολλές διαφορές". Ο οδοντίατρός μου με προέτρεψε την τελευταία φορά να σταματήσω να χρησιμοποιώ σκληρές οδοντόβουρτσες, διότι απ'τις πολλές εφαρμογές τα ούλα μου άρχιζαν να επηρεάζονται αρνητικά. "Να προτιμάς τις μαλακές ή τις μέτριες" μου είχε πει.

  Έτσι, λοιπόν, πήγα super market κι αγόρασα μια καινούρια οδοντόβουρτσα μαλακιά. Και στεκόμουν μπροστά στο νιπτήρα έχοντας μπροστά μου μια μαλακιά και μια σκληρή οδοντόβουρτσα. Αν συνέχιζα να χρησιμοποιώ την σκληρή οδοντόβουρτσα, τα ούλα μου πολύ πιθανόν να αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα στο μέλλον. Αν, όμως, προτιμούσα την μαλακιά, τότε ο κίνδυνος θα απομακρυνόταν αισθητά.

  Δεν κάνουν όλες οι οδοντόβουρτσες για όλους τους ανθρώπους. Ακόμη και για τον ίδιο άνθρωπο, μπορεί σε κάποια φάση της ζωής του να αλλάξει το είδος της οδοντόβουρτσας που χρησιμοποιεί. 
  
  Νομίζω πως και στη ζωή το ίδιο ισχύει. Δεν υπάρχουν manuals που πρέπει μαζικά ν'ακολουθούμε. Ο καθένας είναι μια εντελώς διαφορετική ύπαρξη, με διαφορετικά βιώματα κι ερεθίσματα και σκέψεις και αγωνίες. Είμαστε ο καθένας μας προσωπικότητα μοναδική, ανεπανάληπτη. Δε γίνεται να ακολουθήσουμε ένα μονοδιάστατο τυπικό, ένα "σύνταγμα κανόνων" το οποίο έχει τυφλή εφαρμογή. Η καρδιά; Πού πάει η καρδιά; Θα την παραβλέψουμε;

  Δες πώς ο Χριστός προσέγγιζε εντελώς διαφορετικά και μοναδικά την κάθε ύπαρξη που συναντούσε. Πώς μίλησε στην Σαμαρείτιδα, πώς στον Ληστή, πώς στον Τελώνη. Δες την μοναδικότητα και την αυθεντικότητα του λόγου του καθώς είχε σκύψει πάνω απ'τον παραλυτικό ή τον τυφλό. Πώς μιλούσε στον Ιάειρο, μπροστά στο νεκρό (και μετά αναστημένο) σώμα της κόρης του. Πώς συμπεριφερόταν διαφορετικά ακόμη και στους 12 μαθητές του. 

  Γιατί, λοιπόν, να θεωρούμε πως "πρέπει να είσαι καλός Χριστιανός αν κάνεις αυτό κι αυτό κι αυτό..."; Γιατί "πρέπει"; Δε μας σώζει η βολικότητα της εφαρμογής κάποιων κανόνων. Η καρδιά αναπαύεται μέσα απ'την αυθεντικότητα. Και η αυθεντικότητα ακολουθεί εντελώς διαφορετικό μονοπάτι απ'τη δουλικότητα και τον αυταρχισμό μιας άλογης υπακοής.

  Πώς το έλεγε κι ο γλυκύτατος άγιος Πορφύριος; "Να μην κάνετε πράγματα για τον Χριστό με το ζόρι". Η καρδιά θα ταξιδέψει αν αγαπήσει την περιπέτεια. Πώς μπορεί να ονειρεύεται ταξίδια αν ποτέ της δεν τα είδε ή τα γεύτηκε; Πώς μπορεί να ζητάει ουρανό αν ποτέ δεν έμαθε να τον ψάχνει; Μήπως το νόημα είναι αλλού;

  Και να θυμάσαι: καρδιά που βίωσε την Αγάπη δεν γίνεται να την ξεχάσει. Το πι'όμορφο ταξίδι είναι σαν βγεις απ'τον εαυτό σου.

υγ: Ξέρω, σε κούρασα σήμερα... Συγγνώμη.

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016

Στο εδώ και στο τώρα της κάθε μας ανάσας!

Life begins at the end
of your comfort zone

Είναι αλήθεια πως πάντα θα ζητάμε το κάτι παραπάνω στη ζωή μας. Είναι το φτιάξιμό μας τέτοιο. Είναι η πνοή που μας έδωσε Εκείνος. Να θέλουμε πάντα το κάτι καλύτερο, το κάτι ομορφότερο. Να θέλουμε περισσότερα. Κι αυτό δεν είναι κακό. Όμως, την ίδια στιγμή, βουλιάζουμε -ασυναίσθητα στην αρχή ίσως- στην καθημερινότητά μας. Φτάνουμε, δηλαδή, σ'ένα σημείο όπου η κατάσταση "μας βολεύει". 

Η μαγκιά είναι να θέλεις πάντα το ομορφότερο, αλλά να προσπαθείς γι'αυτό.
Να θες το αληθινότερο, αλλά να μη ντρέπεσαι να κοιτάξεις κατάματα τον εαυτό σου.
Να κυνηγάς το περισσότερο, αλλά όχι σε πράγματα που είναι εφήμερα και ψεύτικα.
Να ζητάς την περιπέτεια, αλλά στο βλέμμα σου να λάμπει ζωντανή η αποφασιστικότητα.
Να θες να πετάς, αλλά να πετάξεις από την ψυχή σου ό,τι την λερώνει.

Η καρδιά μας είναι πλασμένη για ν'ανασαίνει ελεύθερη. Χωρίς ζυγούς, χωρίς κακομοιριά, χωρίς ανούσια κι ηθικιστικά "πρέπει". Αλλά για να γίνουν όλ'αυτά, οφείλουμε να το επιζητούμε. Να το πιστέψουμε. Να κάνουμε κάθε μας μέρα μια νέα αρχή. Να κάνουμε το πρώτο βήμα! Στο εδώ και στο τώρα της κάθε μας ανάσας!

Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2016

Όταν το κέρμα πέφτει στη λάθος του πλευρά

...κι αναρωτιέμαι πάλι οι προσευχές μου πού πάνε
κι αν έχουν γίνει πουλιά, προς τα πού πετάνε 

Ή μήπως δεν υπάρχει σωστή και λάθος πλευρά; Ή μήπως υπάρχει αλλά δεν ξέρουμε ποια είναι η σωστή και ποια η λάθος; Ή μήπως ευχόμασταν να υπάρχει σωστή και λάθος πλευρά ώστε να νιώθει λιγότερη την ευθύνη η καρδιά μας; Ή μήπως και οι δυο πλευρές του κέρματος έχουν λίγο σωστό και λίγο λάθος; Ή πιο πολύ λάθος η μία; Τι συμβαίνει;
  
  Πολλές φορές ονειρεύεσαι το μέλλον σου. Το δημιουργείς, το πλάθεις στο μυαλό σου με συγκεκριμένο τρόπο. Μα έρχεται ανύποπτα η στιγμή -θα το'χεις νιώσει και συ- που η πραγματικότητα αποδεικνύεται διαφορετική. Όμορφότερη ή και όχι. Ευτυχέστερη ή και όχι. 
  
  Ακούω τόσες και τόσες φορές ανθρώπους να λένε "η ζωή ξέρει", "η ζωή θα τα φέρει όπως θέλει αυτή". Ακούω και άλλους να λένε "έχει ο Θεός". Ή άλλους που λένε "όλα είναι τύχη".

  Και σκέφτομαι: άραγε οι επιλογές μου έχουν σημασία; έχουν αξία οι προσπάθειές μου; έχει πρακτικό αντίκρυσμα το να πασχίζω για κάτι όταν "τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα υπολόγιζα";

  Και έρχεται η νύχτα. Και αφουγκράζομαι τους χτύπους της καρδιάς μου. Και προσπαθώ να κάνω κάθε χτύπο μου μια ευχή. Μια προσευχή ή ένα δάκρυ. Να ψηλαφίσω για λίγο -μερικά λεπτά έστω- την πραγματικότητά μου. Να δω για λίγο τ'αστέρια όπως είναι. 

  Το βίωμα υπερισχύει της θεωρίας. Οι χτύποι της καρδιάς θα'ναι πάντα εκεί να στο πιστοποιούν. Τι νόημα έχει να μιλάς για μεγάλα εναλλακτικά πλάνα και σχέδια και κηρύγματα κι αξίες αν δεν αφήνεις λίγο την καρδιά ν'ανασαίνει. Ν'ανοίγει τα φτερά της. Να πετάει. Ποια αξία έχουν οι τυπικότητες αν δεν μάθουμε να'μαστε αληθινοί; Τα υλικά πράγματα δε φέρνουν την ευτυχία. Τουλάχιστον όχι αυτόματα, όχι. 

  Μα όλα μπορούν να γίνουν κάτι όμορφο.  Τα δάκρυα, ναι. Το χαμόγελο, ναι. Όλα. Ακόμη κι η απογοήτευση, ακόμη κι ο εγωισμός ή τα πάθη ή ο σκοτισμός της καρδιάς. Ακόμη και τα υλικά πράγματα, ναι. Όλα μπορούν να γίνουν αφορμή για να δεις πως τελικά υπάρχει και κάτι ομορφότερο. 

  Η μετάνοια, η εξομολόγηση, η προσευχή, ο αγώνας. Όλες σκέτες λέξεις ή βιωμένες εμπειρίες. Θεωρίες αερολογίας ή δρόμος ομορφιάς σιωπηλής κι ολόγλυκης. Μπορείς να τα απορρίψεις, μπορείς να τα βιώσεις. Μα να θυμάσαι, φίλε: τα πάντα εξαρτώνται απ'την καρδιά. Γιατί δεν έχει νόημα να'σαι αεροπλάνο αν δε μπορείς πια να πετάς.

υγ: Το δίστιχο στην αρχή είναι απ'το αγαπημένο τραγούδι "Ο εξώστης" απ'τους Στέρεο Νόβα.

Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2016

Να την αγαπάς

Μετανιώνω που τρόχισα τόσα "όχι",
για να πω τελικά τόσα "ναι"
που με μαχαίρωσαν...

  Θα υπάρξουν φορές που τα όριά σου θα δοκιμαστούν. Οι αντοχές σου το ίδιο. Θα γεννηθούν στιγμές που δεν περίμενες πως θα ζούσες. Καλές ή κακές. Σίγουρα έντονες, δυναμικές. Που δε σηκώνουν αναβολή. 

  Η καρδιά σου ας είναι αυτή που θα κρατά το τιμόνι των επιλογών σου. Αυτή και μόνον αυτή. Να την αγαπάς. Να την προσέχεις. Να την αφήνεις ν'ανασαίνει, να βλέπει, να'ναι δροσερή και ζωντανή. Να κοιτάζει ψηλά. Να ονειρεύεται. Να μπορεί να'χει τη δύναμη να λέει "ναι". Ακόμη και "όχι".

  Καρδιά που γεύεται, που βιώνει την αγάπη Του δεν πρόκειται να χαθεί. Διότι, όταν έχεις πεθάνει κι έχεις αναστηθεί μέσα στην καθημερινότητά σου, δε φοβάσαι πια. Όχι γιατί είσαι ανίκητος. Αλλά γιατί είσαι αναστημένος. 

Καλό μήνα!
υγ: Το τρίστιχο στην αρχή είναι της Κικής Δημουλά. Ευχαριστίες πολλές στο φίλο Δημήτρη που μας το έστειλε!
υγ2: Η φωτογραφία δεν έχει άμεση σχέση με το κείμενο, απλά μ'άρεσε πολύ γι'αυτό και την προτίμησα :)
  

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2016

Της νύχτας

Είν' η νύχτα καράβι που περιμένει στο λιμάνι. 
Να γεμίσει προμήθειες, φορτίο κι ευχές. 
Κι έρχετ' η στιγμή που αθέατο θα μπαρκάρει 
μέσα στο λαμπυρένιο σκοτάδι της αλμύρας.

Να'χεις ναυτική καρδιά.
Καρδιά που θα διψά
να γεύεται ζωή.

Θύελλες, κεραυνούς,
τσακίσματα, φουρτούνες.
Ουρανούς γλυκούς
κι ονειρεμένους.

Απ'όλα έχει η ζωή.

Καλή σου νύχτα. Να αντέχεις.



Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

Η ομορφιά της ζωής

I shiver, thinking how easy it is to be totally wrong about people,
 to see one tiny part of them and confuse it for the whole. 
  

  Στη ζωή σου θα συναντάς συνέχεια ανθρώπους ζεστούς κι ανθρώπους μελαγχολικούς. Ανθρώπους χαρούμενους ή ταλαιπωρημένους. Άλλους ευδιάθετους κι άλλους θυμωμένους. Γεμάτους ελπίδα ή θλίψη ή άγχος ή παράπονα κλπ. Μη βιαστείς να κρίνεις. Κανέναν. Να θυμάσαι πως υπήρξαν (και θα υπάρξουν) φορές που κι εσύ θα περάσεις απ'το ίδιο μονοπάτι διάθεσης. Η ζωή μας είναι ένα ταξίδι.

  Γι'αυτό, φίλε μου, μη κρίνεις ποτέ κανένα. Δεν έχει άλλωστε νόημα... Μονάχα κάνε λίγο χώρο να χωρέσει κι ο διπλανός σου μέσα στην καρδιά σου. Άφησέ τον -αν θέλει- να ξαποστάσει. Δε φαντάζεσαι πόσες εκπλήξεις μπορεί να συμβούν σε μια ολόφρεσκη ενδοχώρα! 

  Να το θυμάσαι, καρδιά μου. Η ζωή μας,η κάθε ανάσα μας έχει γούστο κι ομορφιά μόνο όταν αναζητήσουμε τη χαρά έξω απ'τα στενά όρια του 'εγώ' μας.

  Πολλές, πολλές καλημέρες.

υγ: Το δίστιχο στην αρχή είναι φράση της Lauren Oliver.


Τρίτη, 14 Ιουνίου 2016

Σέρβις

Χριστέ μου, 
βοήθα με να αλλάξω
το μυαλό μου,
και να βλέπω 
αλλιώς
τη ζωή.
Όπως Εσύ.

απ'το fb account του π.Ανδρέα Κονάνου

Κυριακή, 29 Μαΐου 2016

_απρόσμενα

όταν τα λόγια πια δεν αρκούν,
θα'χεις για παρέα το φως
λεπτό, δροσερό κι αθέατο

  Διάγνωση: καρκίνος. Και ξαφνικά βρίσκεσαι μόνη σου σ'ένα δωμάτιο σκοτεινό. Ξαπλωμένη. Θες να κλάψεις. Μα τα δάκρυα δε μπορούν να ξεφύγουν απ'την άρνησή σου. Προσπαθείς με τη λογική. Να σκεφτείς, να βάλεις τα πράγματα κάτω. Να ορίσεις ανθρώπους, στιγμές, λέξεις, σκέψεις, αισθήματα. Μα αδύνατο. Αδύνατο. 
  Ώσπου αφήνεσαι. Τα δάκρυα ορμούν, σωστοί χείμαρροι απ'τη μοναξιά των ματιών σου. Κλαις, κλαις για ώρα. Τα χέρια σου σφιχταγκαλιάζουν το πονεμένο σου κορμί. Σηκώνεσαι. Με αργά βήματα φτάνεις ως την μπαλκονόπορτα. Ανοίγεις την πόρτα. Το καλοκαιρινό αεράκι σε τυλίγει μες στη σιωπή. Σηκώνεις τα μάτια σου ψηλά. Το βλέμμα σου συναντιέται με τ'άπειρα αστέρια. 
  Χωρίς να το καταλάβεις, μια φωνούλα μέσα σου αρχίζει να ψελλίζει μια προσευχή. Άθελά σου αρχίζεις να μετέχεις και συ. Έλα, αν υπάρχεις, στη ζωή μου. Μ'ακούς, Θεέ μου; Ή μιλάω στο πουθενά; Αν υπάρχεις, έλα. 
 Και κλείνεις τα μάτια. Και, μέσα στη σιωπή της μεγαλούπολης, γεύεσαι μια θάλασσα γαλήνης. Και μέσα απ'τη γαλήνη χιλιάδες αστέρια ξεκολλούν απ'τον ουρανό. Και μαζί τους άλλες τόσες ομπρέλες χορεύουν στο ταξίδι του ανέμου. Και συ; Δε ξέρεις τι και πώς και γιατί. Η καρδιά σου γεύεται μυστικά κι η μοναξιά σβήνει απρόσμενα όπως ήρθε. Κάτι μέσα σου πια σε πλημμυρίζει ελπίδα. 


απ'την αληθινή ιστορία της Βασιλικής