Disable_right_click


Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Χριστός Ανέστη!

Γι'αυτό ζούμε. Γι'αυτό ανασαίνουμε. Γι'αυτό παλεύουμε παρ'όλες τις αδυναμίες μας. Γι'αυτό αγωνιζόμαστε. 
Ήρθε ο Χριστός αφού πέρασε μέσα απ'το θάνατο. Αφού σταυρώθηκε για μένα και για σένα. Αφού συγχώρησε εσένα κι εμένα. 
Ανέστη ο Χριστός και όλα έγιναν φωτεινά!
Ανέστη ο Χριστός και πια τα δάκρυά μου δεν πάνε στράφι!
Ανέστη ο Χριστός και έχει νόημα η ζωή μου!
Ανέστη ο Χριστός και δε φοβάται η ψυχή μου!
Ανέστη ο Χριστός και όλη η γη έγινε πια μια μεγάλη αγκαλιά στοργής!

Χριστός Ανέστη, αδέρφια μου!!!

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

Στην αγάπη στέκεσαι γυμνός

Όταν έχεις μάθει να αγαπάς την δύναμη και την επιτυχία, πως μπορείς να ερωτευθείς έναν Νυμφίο κουρελιασμένο, γυμνό και ταπεινωμένο; Όταν ζητάς μια ανώδυνη αγάπη, πως θα αγκαλιάσεις Εκείνον που ζητά θυσία. Κι όταν για σένα αγάπη σημαίνει να παίρνεις πως θα αγαπήσεις εκείνον που ξέρει μονάχα να δίνει, δίχως λογαριασμούς και βερεσέδια; Ο Νυφμίος της εκκλησίας Χριστός, έρχεται κάθε χρόνο, προς αναζήτηση της νύμφης. Ζητά νυμφώνα για να φωλιάσει τον μεγάλο του έρωτα προς την ανθρωπότητα.

Εάν δεχθούμε ότι το ραντεβού μας με τον Νυμφίο έχει μια προϋπόθεση, εκείνη δεν είναι η τελειότητα μας, μήτε οι αρετές και αναμαρτησία μας, μα η ταπείνωση, το πάθος και ο πόθος μας γι’ αυτόν.

Κανείς άνθρωπος δεν είναι τέλειος, μπορεί όμως να είναι αληθινός. Καμιά αγάπη στον κόσμο αυτόν δεν είναι τέλεια μπορεί όμως να είναι αυθεντική και τίμια. Όταν αληθινά αγαπάς, είσαι διάφανος. Μπορεί ο άλλος να δει την πιο βαθιά σου σκέψη. Εκείνα τα ανείπωτα της καρδιάς. Δεν έχεις να κρύψεις κάτι, γιατί δεν επιδιώκεις να αποδείξεις τίποτε. Αγαπάς. Αυτό φτάνει. Αυτό φαίνεται, δεν αποδεικνύεται, υπάρχει και βιώνεται. Η αγάπη δεν έχει ανάγκη από απολογισμούς και αποδείξεις, γιατί δεν κρύβεται. Μυρίζει ουρανό.

Ο Νυμφίος της ψυχής μας Χριστός, ζητά αυτόν τον πόθο μας, που τις περισσότερες φορές ξεπερνά τις πράξεις μας. Γιατί πάντα, μα πάντα, νιώθουμε πολλά περισσότερα από αυτά που λέμε ή πράττουμε.

Ο Χριστός κένωσε τον εαυτό του από την θεϊκή δόξα, έγινε κουρελής από αγάπη, άδειασε από κάθε μορφής δύναμη και εξουσία. Στάθηκε γυμνός απέναντι μας, έτοιμος να γίνει η τροφή της πιο βαθιάς μας πείνας. Αποδέχθηκε να πεθάνει στην θέση μας, για να ζήσουμε εμείς. Αυτή είναι η αληθινή φύση της αγάπης. Να πεθαίνεις εσύ για να ζήσει ο άλλος. Να παίρνεις την κόλαση του και να δίνεις τον παράδεισο σου.

Γιατί όταν πραγματικά αγαπάς δεν υπάρχει «αξιοπρέπεια». Δεν ντρέπεσαι για τον έρωτα σου να συρθείς στα πατώματα, να τρέξεις, να παρακαλέσεις, να δοθείς, να τραυματιστείς, να λαβωθείς έως θανάτου. Στον έρωτα πας γυμνός, ξαρμάτωτος. Όποιος προσέχει μην πονέσει απλά δεν αγάπησε ακόμη…
υγ: Απ'το blog του π.Χαράλαμπου Παπαδόπουλου (εδώ)

Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

Η πι'όμορφη αλλαγή!

Απόσπασμα απ'αυτήν την ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου με θέμα "Μετάνοια, η πιο μοντέρνα κίνηση"

...Δηλαδή μερικές φορές μετάνοια θα πει να σ'αφήσω ήσυχο. Μετάνοια θα πει να πάψω να είμαι ο βραχνάς της ζωής σου. Να σου γίνομαι εμπόδιο. Να σου γίνομαι καταπίεση, να σου γίνομαι ενόχληση. Να με βλέπεις και να νιώθεις ότι θ'αρχίσω το κήρυγμα... Αυτό είναι μετάνοια εκ μέρους μου.

Κι αν θες να μετανοήσεις, να μετανοήσεις εσύ. Κι αν θες να διορθωθούν οι άλλοι, να διορθωθείς εσύ. Και να σταματήσεις να ασχολείσαι με τη γυναίκα σου, με τον άντρα σου, με το παιδί σου με σκοπό να τους φτιάξεις. 
Δε στο ζητάει κανένας ν'αλλάξεις τον άλλον. Η μετάνοιά σου είναι να πάψεις να θέλεις ν'αλλάζεις τους άλλους...

Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

Θυμάμαι

Μήπως τελικά ο κόσμος είναι στιγμές;
Μήπως ο χρόνος μονάχα γίνηκε
για ν'αγκαλιαστούν οι στιγμές;
για να γίνουν πουλιά οι θύμησες;


Λένε πως ο χρόνος κυλάει σα νερό.
Μα υπάρχουν μέσα μου στιγμές που νιώθω
τη σχετικότητα αληθινή
καθώς το ταξίδι της βροχής.

Μια προσευχή αιμάτινη -της καρδιάς, 
ένα δάκρυ μετάνοιας,
ένας έρωτας-ανάσα ζωογόνα.
Ένα ήμαρτον ευωδιαστό,
μετοχή στο ποτήρι Του.

Θυμάμαι τους γλάρους
στο καράβι για το Όρος.
Θυμάμαι τα φωτισμένα μάτια
του μικρού Παναγιωτάκη
λίγο πριν ο καρκίνος
γίνει το καράβι του για τον ουρανό.

Θυμάμαι τις σιωπές,
θυμάμαι τα μάτια του φίλου μου
μια μέρα πριν φύγει οριστικά
για μι'άλλη ζωή, εκρηκτική.

Θυμάμαι τη θάλασσα,
τ'αστέρια τη νύχτα.
Θυμάμαι το παγκάκι
εκεί ψηλά στο βουνό
με την πόλη να αχνοφαίνεται κάτω
αγκαλιασμένη μ'ένα κομμάτι θάλασσας,
γαλάζιο ρούχο, γεμάτο μυστήριο.

Θυμάμαι.
Κι έτσι απαλά κι αθόρυβα,
ο χρόνος γίνεται παράθυρο.
Επιλογή.
Δώρο ελευθερίας
Μονόδρομος αγάπης.




Τρίτη, 4 Απριλίου 2017

Υπαρχουν λουλουδια

Υπάρχουν λουλουδια που μαραθηκαν και χαθηκαν πριν δουν το καλοκαιρι. Υπαρχουν αλλα που τωρα τ'αγγιξε η ανοιξιατικη ουρανοφεγγιά και θ'ανθιζουν ανασαινοντας σφριγιλοτητα μεσα στην ασφαλεια μιας γλαστρας.

Υπαρχουν λουλούδια που χαθηκαν μεσα στ'αγκαθια ενος ξεροτοπου. Που παλεψαν για λευτερια με περισσια ζωντανια, μα τα'πνιξαν οι ακονισμενες ξιφολογχες που ολογυρα γεννηθηκαν. 

Υπαρχουν λουλουδια ταπεινα, ακριβοθωρητα που εμελλε να γεννηθουν στου κοσμου τ'ανηφορικα δυσβατα. Κι απλωσαν τα πεταλα τους και σκορπισαν την ομορφια τους χωρις ποτέ να ζητησουν δοξες, ευκολιες ή βροχες ζωογονες.

Ολα τα λουλουδια ηταν σποροι καποτε. Ηρθαν μεσ'απ'της γης τα σπλαγχνα με τα δικα του ονειρα το καθενα. Ηρθαν επισκεπτες περαστικοι, ακουγοντας την ιδια μουσικη των ανεμων. Θαυμασαν τα ιδια ατελειωτα λυχναρακια των μακρινων αστεριών.. Μη κρινεις κανενα. Τα λουλουδια πρεπει μοναχα να τ'αγαπάς. 

Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Κόκκινη καρδιά κι ας έχει και πληγές

"...Ανοίξτε την καρδιά σας. Μην φοβάστε μην πληγωθεί. Αν πληγωθεί τουλάχιστον θα ματώσει, θα δείξει ότι ζει, ότι προσπαθεί, ότι υπάρχει αίμα μέσα της. 

Νεκρή όμως είναι εκείνη η καρδιά που μένει πάντα μόνη, κι ας μην έχει πάνω της καμία πληγή.
----------------------------
Και στον Χριστό αρέσουν οι καρδιές που έχουνε τα σημάδια της αγάπης, του έρωτα, της μάχης, της ήττας, της προδοσίας, ακόμα και της αμαρτίας. Πιο πολύ αυτές οι καρδιές Του αρέσουν, που αν και πληγωμένες δεν το έβαλαν κάτω, δεν παραδόθηκαν, δεν συνθηκολόγησαν.

Ο Χριστός έλεγξε εκείνες τις καρδιές τις "αψεγάδιαστες" που όμως αντί για το κόκκινο χρώμα της ζωής και του πόνου είχανε το γκρι. Το γκρι της μοναξιάς, της ψευτοευσέβειας, της ψευταρετής, της ανέραστης ζωής, της άρνησης της αγάπης στο πρόσωπο του συνανθρώπου, της άρνησης του πόνου για χάριν της αγάπης Του".
υγ: Απόσπασμα από ανάρτηση του π.Παύλου Παπαδόπουλου (εδώ)

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Η αγάπη που δε κρίνει, η αγάπη που αγκαλιάζει

..."Τότε οι δάσκαλοι του νόμου και οι Φαρισαίοι φέρνουν μια γυναίκα που είχαν συλλάβει για μοιχεία και, αφού την έστησαν στο μέσο, του λένε: «Δάσκαλε, αυτή η γυναίκα έχει συλληφθεί επ’ αυτοφώρω να μοιχεύεται. Και στο νόμο ο Μωυσής μάς έδωσε εντολή τέτοιες να τις λιθοβολούμε. Εσύ λοιπόν τι λες;» 
Και αυτό το έλεγαν για να τον πειράξουν, για να έχουν να τον κατηγορούν. Αλλά ο Ιησούς, αφού έσκυψε κάτω, έγραφε με το δάχτυλο κάτω στη γη. Επειδή όμως επέμεναν να τον ρωτούν, σήκωσε πάνω το κεφάλι, και τους είπε: «Ο αναμάρτητος από εσάς, πρώτος ας ρίξει πέτρα επάνω της» 
Και πάλι, αφού έσκυψε κάτω, έγραφε στη γη. Εκείνοι, όταν το άκουσαν, εξέρχονταν ένας ένας, αφού άρχισαν από τους πρεσβύτερους στην ηλικία, και εγκαταλείφτηκε μόνος ο Ιησούς και η γυναίκα που ήταν στο μέσο. 
Τότε ο Ιησούς σηκώθηκε και της είπε: «Γυναίκα, πού είναι; Κανείς δε σε κατέκρινε;» Εκείνη απάντησε: «Κανείς, Κύριε». Είπε τότε ο Ιησούς: «Ούτε εγώ σε κατακρίνω. Πήγαινε, και από τώρα μην αμαρτάνεις πλέον»."... 

απ'την Καινή Διαθήκη, Ευαγγέλιο Ιωάννη κεφ. 8, στ. 3-11



Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Ποιος να ευχαριστήσει ποιον;

Μου έπιασες και το χέρι και μου είπες "σ'ευχαριστώ που μ'άκουσες...".

Και όντως σε άκουσα σχεδόν δύο ώρες. 
Μα αν μ'άφηνες να σου πω κάτι πριν φύγεις θα ήταν... "εγώ σ'ευχαριστώ που για δύο ώρες μου εμπιστευόσουν τα βαθιά σου", γιατί τελικά τόση ώρα μπορεί εσύ να ξελάφρωνες από τα βάρη της ψυχής σου μα και γω κοινωνούσα την ψυχή σου, σε κοινωνούσα. Κοινωνούσα την αποτυχία σου, την αμαρτία σου, το σκοτάδι σου, μα και την μετάνοιά σου, την αρετή σου, το φως σου. 
Κοινωνούσα την αγωνία σου και τον πόθο σου για την σωτηρία σου.
--------------------------------
Πολλές φορές -το λέγω συχνά, μην με παρεξηγείτε- πιο πολύ εγώ ωφελούμαι από την εξομολόγηση των ανθρώπων· γιατί όταν έρχεσαι σε επαφή με ανθρώπους που αγωνιούν για την σωτηρία τους και συ (ως ο πνευματικός τους) θέλεις δεν θέλεις μπαίνεις στην διαδικασία να δεις κατα πόσο έχεις συμβιβαστείς με μία ανέραστη ζωή μέσα στην Εκκλησία, κατα πόσο έπεσες και εσύ στην παγίδα μιας κατα τ' άλλα νομοκανονικής ζωής όμως χωρίς πόθο και έρωτα για τον Χριστό...και τότε αρχίζεις να αποκτάς και συ μια καλή ανησυχία. Την ανησυχία ενός ερωτευμένου.

κείμενο του π.Παύλου Παπαδόπουλου (απ'το facebook account του)

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Το σκοτάδι

Το σκοτάδι
μοναξιά σαν αγωνία.
ή και φως σαν ευλογία

Το σκοτάδι

ίσως φεγγαρόγερμα της θλίψης 
ίσως φόντο για τ'αστέρια.

Το σκοτάδι

ίσως μαύρος επίλογος θανάτου
ίσως Ανάστασης αρχή.

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

Τα σύνορα τ'ουρανού

Νιώθω πως ο ουρανός είναι μια σταυρωμένη, υπαρκτή πραγματικότητα που ξεκινά από εδώ, απ'τη γη. Δες και τους αγίους. Νομίζουμε πως ήταν εξωτικά πλάσματα, άλλης πραγματικότητας. Άλλη "πάστα" ανθρώπων, κάτι εντελώς ξένο από εμάς τους υπόλοιπους. 

Μα κι αυτοί ήταν πλασμένοι από χώμα, όπως εμείς. Είχαν δυσκολίες, εμπόδια, αγωνίες, πάθη. Όπως εμείς. Πονούσαν, γελούσαν, έκλαιγαν και χαίρονταν όπως κι εμείς.

Τους αγίους τους σκεφτόμαστε σαν δέντρα κατάκαρπα, γεμάτα ζωή και πρασινάδες. Μα για να γίνουν έτσι πέρασαν από φριχτούς χειμώνες, από πάγους, καταιγίδες και με γυμνά κλαδιά.

Η αγιότητα, ο Παράδεισος, η Χάρη του Θεού δεν είναι βιώματα μόνο για κάποιους. Δεν είναι προνόμιο μόνο κάποιας μερίδας εκλεκτών. Είναι δώρο του Θεού για όλους μας. Πιο πολύ για εκείνους τους ανθρώπους που πονούν. Που νιώθουν μοναξιά. Που δε ξέρουν προς τα πού να πάνε.

Είναι δώρο της Σταυρωμένης Αγάπης του Θεού για όλους εμάς. Που πέθανε για να πάρουμε εμείς εκείνη την πνοή της Ανάστασης. Το αίμα Του στο Σταυρό έγινε ανάσα ζωής. Είναι μέσα στο θεϊκό ποτήρι που μπορούμε να μετάσχουμε αν Τον κοινωνήσουμε. Αν του πούμε "με ξέρεις, Θεέ μου. Έλα στη ζωή μου και δώσε μου ζωή".
Μήπως τελικά ο ουρανός ξεκινά από αυτή τη γη; Από αυτή τη στιγμή; Πού βρίσκονται τα σύνορά του;

Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

Αγάπη

Και σήμερα που σηκώθηκα απ'το κρεβάτι,
άνοιξα τα μάτια μου διστακτικά
κι ένιωσα μέσ'απ'τις ηλιαχτίδες αγάπη.

Άνοιξα τη μπαλκονόπορτα, 
μ'επισκέφτηκε η πρωινή αύρα
και γέμισαν τα πνευμόνια μου αγάπη.

Άναψα το κεράκι της καρδιάς μου,
ψιθύρισα μια προσευχή
κι είδα στο Σταυρό του Αγάπη.

Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

Στρέψου στο φως

Διάβασα χτες στο facebook ένα σχόλιο-απάντηση του π.Παύλου Παπαδόπουλου σε σχόλιο-ερώτηση αναγνώστη και με την άδειά του το αναδημοσιεύω στην αόρατη γωνιά μας. 

 Γιατί να ασχοληθούμε με το σκοτάδι και όχι με το φως; Γιατί να γράφουμε για τον αντίχριστο και όχι τον Χριστό; γιατί να ασχολούμαστε με το σύμφωνο συμβίωσης και όχι με τον γάμο; Αυτά δεν απασχολούν την Εκκλησία, εσάς απασχολούν. Την Εκκλησία την απασχολεί το Φως και ο Χριστός, την απασχολεί η Βασιλεία του Θεού Πατρός. Δηλαδή τι να γράψουμε ότι είναι κάτι το κακό και ότι όσοι το επιλέγουν θα κολαστούν; Δεν είμαι αυτής της νοοτροπίας. Εάν ο άνθρωπος δεν γνωρίσει τον Χριστό, ό,τι και να γράφεις για την αμαρτία δεν θα το καταλάβει, εάν δεν ζήσουμε μέσα στην Εκκλησία συνειδητά πάντα θα αναρωτιώμαστε γιατί εκείνο είναι αμαρτία γιατί το άλλο δεν κάνει κτλ. Πρέπει να πάψουμε να ασχολούμαστε με τα κακώς κείμενα, αυτά πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν...τον Χριστό να γνωρίσουμε και τότε δεν χρειάζονται άρθρα να διαβάσουμε για να διαφωτιστούμε.

 Και θυμήθηκα αυτό που έλεγε ο άγιος γέροντας Πορφύριος: «Απαλά, χωρίς βία!» Αυτό ήταν μια επίμονη συμβουλή. Τον πνευματικό αγώνα να τον κάνεις απαλά, χωρίς βία. Να μην πολεμάς τις αδυναμίες σου, άλλα να τις μεταμορφώνεις σε δυνάμεις. «Όταν είναι σκοτάδι στο δωμάτιο, τι κάνεις; Πολεμάς να το διώξεις; Διώχνεται το σκοτάδι; Ανάβεις το φως και φεύγει το σκοτάδι. Η ψυχή έχει έναν ανθώνα κι έναν αγκαθώνα. Μην καταγίνεσαι να ξεριζώνεις τ' αγκάθια, μόνο να ποτίζεις τον ανθώνα, όλο το νερό να το κατευθύνεις εκεί και τ' αγκάθια θα ξεραθούν».

 Όταν αρχίσει η καρδιά ν'αναζητά τις γλυκιές μελωδίες, τότε θ'αρχίσει να σιωπά. 'Δε γίνεται ν'ακούσεις τη μουσική, αν προηγουμένως δε σιωπήσεις', μου έλεγε ο δάσκαλός μου στο Ωδείο. 
 Τα πι'όμορφα βιώματα βιώνονται μέσα στη σιωπή, στην ησυχία της στιγμής. Δώσε μια ευκαιρία στην καρδιά σου να γυρέψει τον Ένα μέσα από μια ευχή της καρδιάς, μέσα στη σιωπή. Κάνε τις απορίες σου προσευχή και την αναζήτησή σου τραγούδι της ψυχής σου. Κι Εκείνος θα'ρθει. Θα'ρθει μέσα στην εκρηκτικότητα της σιωπής. Αρκεί να Του το ζητήσεις αληθινά. Έμπονα. Πραγματικά. 


υγ: Το κείμενο του π.Παύλου (στο οποίο έγινε και το σχόλιό του) βρίσκεται εδώ
υγ2: Το απόσπασμα του αγ.Πορφυρίου το βρήκα σ'αυτό το site.

Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

Εσύ, έχεις χαρά μες την καρδιά σου;

Εσύ, έχεις χαρά μες την καρδιά σου;
Δεν σε ρωτάω αν είσαι καλά. Αν έχεις έγνοιες, σκοτούρες, προβλήματα. Από καιρό σε καιρό αυτά αλλάζουν άλλωστε. Ούτε αν είσαι ικανοποιημένος με τη ζωή σου.
Αν έχεις μέσα σου χαρά. Ανάπαυση. Αυτό σε ρωτάω.
Μπορεί να είσαι ηθικός, καθωσπρέπει, σεβαστός. Μπορεί να έχεις πρόσωπο στην κοινωνία. Να έχεις φίλους. Παρέες. Ανθρώπους γύρω σου. Μπορεί να έχεις δύναμη, χρήματα, γνωριμίες. Μπορεί και πάλι να μην έχεις τίποτα από όλα αυτά. Και στις δυο τις περιπτώσεις όμως, μπορεί να πιάνεις τον εαυτό σου να έχει μια εσωτερική κόπωση, μια έλλειψη διάθεσης για ζωή, μια βαριεστημάρα.
Είναι γιατί, είναι ανεξάρτητα όλα αυτά με την πραγματική χαρά. Με την πραγματική ανάπαυση της καρδιάς.
Την έχεις; Έχεις χαρά μες στην καρδιά σου;
Αν ναι, να ξέρεις πως σε ζηλεύω. Προσπάθησε να τη φυλάξεις, όσο πιο καλά μπορείς. Ως τον πιο πολύτιμο 
θησαυρό σου.
Αν πάλι όχι, αναρωτήσου. Τι σου λείπει; Τι θα ήθελες; Μην βιαστείς να απαντήσεις. Σκέψου. Υπάρχει κάτι στο κόσμο αυτό, που με βεβαιότητα θα έλεγες, ότι θα σου παρείχε τη χαρά αυτή; Αυτή την εσωτερική ανάπαυση;
Ξέρεις…
Μπορείς να ψάξεις όσο θες. Μόνο όμως η αναζήτηση του Θεού, του Ζώντος Θεού, μόνο αυτή μπορεί να σου παρέχει την ανάπαυση και τη χαρά, που η καρδιά ζητάει.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος
Ψυχολόγος M.Sc.
πηγή: http://e-psyxologos.gr/esi-echis-chara-mes-tin-kardia-sou/